Σε αυτό το νησί μας έκρυβαν οι πειρατές τα σεντούκια με τα χρυσά φλουριά τους

Η Κίμωλος, όπως και η γειτονική Μήλος, αποτελούσε κατά τον 17ο και 18ο αιώνα ένα από τα πιο διάσημα ορμητήρια και λησμέρια πειρατών στο Αιγαίο. Μάλιστα το χωριό Πράσσα και η περιοχή της Πολυαίγου ήταν αγαπημένα τους περάσματα.

Σύμφωνα με τον θρύλο, οι πειρατές δεν κουβαλούσαν μαζί τους στα ρεσάλτα όλη τη λεία τους. Αντίθετα, έκρυβαν τα χρυσά φλουριά, τα κοσμήματα και τα σεντούκια σε απόκρημνες θαλάσσιες σπηλιές. Επιπλέον τα έκρυβαν σε δυσπρόσιτες χαράδρες ή πίσω από μεγάλους βράχους.

Για να μπορούν να ξαναβρούν τους θησαυρούς τους  ή να αφήσουν οδηγίες στους συντρόφους τους αν οι ίδιοι σκοτώνονταν χαράζανε πάνω στους μαλακούς ηφαιστειακούς βράχους της Κιμώλου ειδικά «σημάδια». Τα λεγόμενα πετρογλυφικά:

• Σταυρούς και σπαθιά: Δήλωναν συχνά την κατεύθυνση ή την απόσταση από την κρυψώνα.

• Πέταλα ή πατήματα: Υποδείκνυαν πόσα βήματα έπρεπε να κάνει κανείς από το σημείο μηδέν.

• Ψάρια ή άγκυρες: Συνήθως φανέρωναν ότι ο θησαυρός βρισκόταν σε θαλασσινή σπηλιά που είχε πρόσβαση μόνο με βάρκα ή με βουτιά.

• Μισοφέγγαρα και αστερισμούς: Χρησίμευαν ως οδηγοί προσανατολισμού με βάση τον νυχτερινό ουρανό.

Η τοπική παράδοση λέει ότι κάποια από αυτά τα χαράγματα είναι ακόμα ορατά σε παραλιακά βράχια του νησιού (όπως προς τα Ελληνικά ή τη Ρέμα), αν και ο χρόνος, η αρμύρα και η διάβρωση του ηφαιστειακού πώρου έχουν σβήσει τα περισσότερα.

Φυσικά, ο θρύλος αυτός τροφοδότησε για δεκαετίες τις ιστορίες των ντόπιων για «χρυσοθήρες» που έψαχναν νύχτες με φακούς και παλιούς χάρτες. Αν και επιστημονικά πολλά από αυτά τα σημάδια ήταν απλώς χαράγματα βοσκών, ναυτικών. Επιπλέον, παλαιότερα χρησιμοποιούνταν για οριοθέτηση περιοχών.