Εδώ οι γυναίκες δεν ήταν ευπρόσδεκτες…

Βλέπετε το έργο της ζωγράφου Νίκης Καραγάτση “Καφενείο, ο σοφός Κοραής”, του 1981…

Το γοητευτικό ελληνικό καφενείο ως κοινωνικός και συμβολικός χώρος, όπου, όπως έγραψε η Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα, “εκτυλίσσονται καθημερινά κάθε λογής λαϊκά δρώμενα”, αποτελεί διαχρονικά σημαντικό στοιχείο του αστικού τοπίου.

Τα καφενεία παραδοσιακά ήταν οικογενειακές επιχειρήσεις και ήταν λιτά επιπλωμένα. Οι τοίχοι είναι συχνά ασβεστωμένοι. Συχνά λειτουργούν ως κοινωνικά κέντρα των χωριών και των νησιών όπου βρίσκονται. Οι άνθρωποι κοινωνικοποιούνται μετά από τη δουλειά ή παίζουν ένα παιχνίδι χαρτιών.

Κατά τους προηγούμενους αιώνες, το καφενείο ήταν μέρος όπου οι γυναίκες δεν ήταν ευπρόσδεκτες, αλλά τώρα στα καφενεία συχνάζουν και κορίτσια και γυναίκες.

Η λέξη “καφενείο” προέρχεται από την πρώιμη ελληνική καφενές, η οποία δανείστηκε από το τουρκικό  kahvehane ή kahvene.

Η ζωγράφος, Νίκη Καραγάτση, έζησε για αρκετό διάστημα στην σκιά του συζύγου της, του γνωστού πεζογράφου Μ. Καραγάτση, και έγινε περισσότερο γνωστή μετά τον θάνατο του τελευταίου το 1960.

Τα ζωγραφικά της έργα παρουσιάζουν πράγματα απλά και σκηνές από την καθημερινή ζωή. Σύμφωνα με τον Γιάννη Τσαρούχη, καθένα από τα έργα αποτελεί «μια συνάντηση συγκλονιστική».