Διάβασαν το άρθρο 318
”Να’χα το σύννεφ’ άλογο και τ’ άστρι χαλινάρι
Το φεγγαράκι της αυγής να ‘ρχόμουν κάθε βράδυ
Αν μ’ αγαπάς κι είν’ όνειρο ποτέ να μην ξυπνήσω
Γιατί με την αγάπη σου ποθώ να ξεψυχήσω”
Τα Λιανοτράγουδα – Ο Μεγάλος Ερωτικός (1972)
Σαν σήμερα, πριν από 29 χρόνια, ο κορυφαίος συνθέτης Μάνος Χατζιδάκις περνά στην αιωνιότητα.
Ο κορυφαίος συνθέτης αναμόρφωσε το ελληνικό τραγούδι με την πρωτότυπη μουσική του, συνέδεσε τη λόγια με την λαϊκή μουσική παράδοση και το αριστουργηματικό έργο του αποτελεί ένα σπουδαίο κομμάτι της πολιτιστικής κληρονομιάς της χώρας μας. Οι απόψεις του, ως διανοούμενου και εύστοχου παρατηρητή της εποχής του, αναλλοίωτες και διαχρονικές, παραμένουν πολύ περισσότερο απαραίτητες σήμερα.
Σε συνέντευξή του ο Μάνος Χατζιδάκις έχει πει: «Δεν είμαι φιλόσοφος, είμαι απλώς ένας ζωντανά σκεπτόμενος άνθρωπος. Επειδή όμως η σκέψη έχει γίνει είδος πολυτελείας, στον καιρό μας φαντάζω σαν φιλόσοφος. Φανταστείτε σε τι κατάντια φθάσαμε να φαντάζω εγώ σαν φιλόσοφος, ενώ έχω απλούστατα κοινό νου».
Και σε ότι αφορά στα τραγούδια, αφοπλιστικά ανέφερε: «Στην εποχή μου τα τραγουδάκια που τραγούδαγε όλος ο κόσμος ήταν ηλίθια και εξακολουθούν να είναι ηλίθια φυσικά. Πάντα είναι ηλίθιο ένα κατασκεύασμα που προσαρμόζεται στις φωνητικές δυνατότητές μας. Το λαϊκό τραγούδι πρέπει να μας εκφράζει… Λοιπόν τα τραγουδάκια που τραγουδάει ο κόσμος είναι βιομηχανικά κατασκευάσματα. Η μουσική χρειάζεται 3 πράγματα. Τέχνη, τεχνική και βιώματα. Χωρίς αυτά δε γίνεται να γράψεις μουσική».
Δείτε από το αρχείο της ΕΡΤ, τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Νοέμβριο του 1989, με αφορμή την ίδρυση της Ορχήστρας των Χρωμάτων, σε μια εφ’ όλης της ύλης συζήτηση, στην οποία καταγράφονται οι απόψεις του για τη μουσική στη χώρας μας, η γνήσια σχέση με το κοινό του αλλά και το όραμά του για το επίλεκτο συμφωνικό σύνολο που ίδρυσε ο ίδιος.
Η συνέντευξη δόθηκε στις 15/11/1989 λίγες μέρες πριν από την πρώτη συναυλία της Ορχήστρας των Χρωμάτων.
Στο απόσπασμα προσδιορίζει πώς ένας νέος “εθίζεται” και καταρτίζεται στη μουσική, και απαντά στους χαρακτηρισμούς που του καταλογίζουν σε σχέση με την αντίθεσή του στο λαϊκισμό, διαχωρίζοντάς το από το λαϊκό στοιχείο.
