Εδώ τελείωσε το “έθιμο” με το σπάσιμο των πιάτων στα νυχτερινά κέντρα…

Η “Νεράιδα” ήταν ένα από τα πιο ιστορικά και θρυλικά νυχτερινά κέντρα (μπουζούκια) της Αθήνας. Ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές τις δεκαετίες του ’60 και του ’70, στην περιοχή του Αλίμου. Εκεί οι θαμώνες έσπαγαν πιάτα μέχρι το πρωί.

Στην κορύφωση του “εθίμου” τις δεκαετίες του ’70 και του ’80, εκτιμάται ότι στην Ελλάδα παράγονταν και σπάζονταν περίπου 40.000 πιάτα την ημέρα. Στο απόγειο της μόδας, υπήρχαν περίπου 40 βιοτεχνίες σε όλη τη χώρα που κατασκεύαζαν αποκλειστικά γύψινα πιάτα για σπάσιμο. Στόχος αυτών ήταν να καλυφθεί η τεράστια ζήτηση στα μπουζούκια.

Το σπάσιμο των πιάτων αποτέλεσε για χρόνια το σήμα κατατεθέν της ελληνικής νυχτερινής διασκέδασης. Έφτασε σε επίπεδα “εθνικού σπορ”. Το έθιμο πήρε μαζικές διαστάσεις μετά την ταινία “Ποτέ την Κυριακή” (1960). Εκεί η σκηνή με το σπάσιμο των πιάτων έκανε τον γύρο του κόσμου.

Όμως, στη Νεράϊδα τελειώνει και η ενέργεια του σπασίματος των πιάτων… Κατά τα χρόνια της δικτατορίας, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος με τη συνοδεία συνεργατών του επισκέπτεται ένα βράδυ τη Νεράϊδα για να διασκεδάσει. Με όλο το μαγαζί να παγώνει με την παρουσία του.

Αφού άλλαξαν μέχρι και το ρεπερτόριο του προγράμματος, όλα κυλούσαν ομαλά… Μέχρι τη στιγμή που κάποιος πελάτης έσπασε ένα πιάτο! Ο Παπαδόπουλος εξοργίστηκε. Μια τέτοια ενέργεια επηρέαζε την τάξη που επέβαλε το πολίτευμα του. Έτσι αποχώρησε αμέσως από το μαγαζί.

Την επόμενη μέρα με διάταγμα του, το σπάσιμο των πιάτων μπαίνει σε απαγόρευση. Θεωρήθηκε ως μια πρακτική που δεν συνάδει με την “εθνική αξιοπρέπεια” που προσπαθούσε να επιβάλει το καθεστώς. Η παραβίαση του νόμου προέβλεπε ακόμη και ποινή φυλάκισης. Την επόμενη βραδιά, ο Ωνάσης αμφισβητεί κάθε διαταγή και σπάει στην κυριολεξία ότι πιάτο υπήρχε στο μαγαζί.