Πως έφτασαν… οι πάπιες στον Εθνικό Κήπο της Αθήνας. Το «έθιμο» του ψωμιού

Ο Εθνικός Κήπος, είναι ένα σπουδαίο δείγμα  αρχιτεκτονικής τοπίου του 19ου αιώνα (αγγλικού ρυθμού). Έχει καταφέρει να  διατηρήσει αναλλοίωτα τα βασικά χαρακτηριστικά του. Μια όαση στο κέντρο της Αθήνας , ένας σημαντικός πόλος έλξης μικρών και μεγάλων,  Ελλήνων και ξένων επισκεπτών.

Ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα στοιχεία του Εθνικού Κήπου είναι η παρουσία παπιών και άλλων ζώων.

Όταν η Βασίλισσα Αμαλία οραματίστηκε τον Κήπο το 1838, ήθελε να δημιουργήσει έναν επίγειο παράδεισο στο κέντρο της πρωτεύουσας. Ο Γάλλος κηποτέχνης Φρανσουά Λουί Μπαρό, που σχεδίασε τον κήπο, συμπεριέλαβε λιμνούλες και υδάτινα στοιχεία. Το έκανε ακριβώς για να φιλοξενήσουν υδρόβια πτηνά.

 Ο Κήπος υδροδοτούνταν (και υδροδοτείται) από το αρχαίο Πεισιστράτειο Υδραγωγείο. Η συνεχής ροή φρέσκου νερού επέτρεψε τη δημιουργία των λιμνών. Οι πάπιες και οι κύκνοι εισήχθησαν πολύ νωρίς. Έτσι προσέδωσαν ζωντάνια και μια αίσθηση «ευρωπαϊκού πάρκου» στο ξηρό αττικό τοπίο.

Η πιο διάσημη λίμνη είναι αυτή που βρίσκεται κοντά στην είσοδο της Λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας. Η χαρακτηριστική ξύλινη τοξωτή γέφυρα πάνω από τη λίμνη είναι το σημείο όπου χιλιάδες Αθηναίοι έχουν βγάλει φωτογραφίες. Επίσης εκεί έχουν ταΐσει τις πάπιες.

Το «έθιμο» του ψωμιού: Για δεκαετίες, η βόλτα στον Κήπο με ένα σακουλάκι ξερό ψωμί για τις πάπιες ήταν η στάνταρ κυριακάτικη διασκέδαση των οικογενειών. Πάντως, τα τελευταία χρόνια οι γεωπόνοι του Κήπου συμβουλεύουν να μην τις ταΐζουμε ψωμί. Αυτό συμβαίνει επειδή βλάπτει την υγεία τους και ρυπαίνει το νερό.

Μέσα στον Κήπο λειτούργησε για δεκαετίες ένας μικρός ζωολογικός κήπος. Εκτός από τις πάπιες και τους κύκνους, υπήρχαν κατά καιρούς κατσίκια, κουνέλια, παγώνια και άλλα πτηνά.

Σε διάφορες φάσεις της ιστορίας του Κήπου, έχουν γίνει προσθήκες ζώων από δωρεές ή από τον Δήμο Αθηναίων για τον εμπλουτισμό της πανίδας του.