Μήπως είδε κανείς… τον “παπά”;

Ο “παπάς” είναι ένα στοίχημα απάτης ή είναι ένα παιχνίδι οξυδέρκειας;

Ο κοινώς λεγόμενος «παπατζής» ανακατεύει τρία τραπουλόχαρτα.  Ένα από αυτά, ο «παπάς», έχει φιγούρα (ρήγας, ντάμα ή βαλές) & ζητείται να βρεθεί. Οι παίκτες βάζουν στοίχημα ποιο είναι το συγκεκριμένο τραπουλόχαρτο. Σχεδόν πάντα χάνουν τα λεφτά τους… Στο κόλπο είναι ένας μυστικός συνεργάτης του απατεώνα (ή περισσότεροι), ο κοινώς λεγόμενος «αβανταδόρος», ο οποίος όταν βάζει στοίχημα κερδίζει, και με αυτό τον τρόπο παρακινεί το ενδιαφέρον των υπολοίπων να παίξουν και αυτοί.

Το όνομα του παιχνιδιού προέρχεται από τις λέξεις που λέει ο “παπατζής” όταν μετακινεί τα τραπουλόχαρτα: «εδώ παπάς, εκεί παπάς, που είναι ο παπάς;».

Στην Αθήνα ήταν καθημερινό φαινόμενο & στην οδό Πανεπιστημίου, αλλά κυρίως στην οδό Αθηνάς τις εποχές του ’50 & του ’60, όπως μαρτυρούν οι στίχοι του λαϊκού τραγουδιού “Οι παπατζήδες”.

Κι έτσι αυτό το πάθημα

να σου γίνει μάθημα

αυτό που έπαθες μην το ξεχάσεις

κι απ’ την οδό Αθηνάς να μην ξαναπεράσεις…

Τις δεκαετίες του ’70 και του ’80, περισσότεροι από 1.000 παπατζήδες, έστηναν τα “μαγαζάκια” τους, σε μερικά από τα πιο πολυσύχναστα σημεία της Αθήνας.

Οι καλύτερες μέρες ήταν εκτός από τις γιορτές, οι Παρασκευές που συνήθως πληρώνονταν πολλοί και η πρώτη του μηνός.
Τότε η Αθήνα γέμιζε με αρτίστες του είδους. Προνομιακό σημείο ήταν για χρόνια, η οδός Αγίου Κωνσταντίνου, κοντά στην πλατεία Καραΐσκάκη. Γιατί εκεί έφταναν ανυποψίαστοι επαρχιώτες από τον σταθμό Λαρίσης με το τρένο, έχοντας μαζί τους κομπόδεμα….

Γνωστά σημεία ήταν επίσης η πλατεία Κουμουνδούρου, η Αθηνάς, η πλατεία Κάνιγγος, η Ομόνοια, η Μενάνδρου, η Πειραιώς, η Κλεισθένους, η Ζήνωνος και η περιοχή του δημαρχείου με τα γύρω στενά της. Μ’αλιστα, οι “παπατζήδες” είχαν χωρίσει μεταξύ τους τις περιοχές δράσης τους, ώστε να μην μπλέκεται ο ένας στις δουλειές του άλλου.