Ομίχλη, οξιές και σιωπή. Η μαγεία του Ολύμπου αυτή την εποχή

Το φθινόπωρο ο Όλυμπος αλλάζει ρυθμό. Οι καλοκαιρινές ουρές στο μονοπάτι αραιώνουν και το βουνό ξαναβρίσκει τη σιωπή του.

Η διαδρομή ξεκινά από το Λιτόχωρο, όπου το μονοπάτι Ε4 ακολουθεί το φαράγγι του Ενιπέα. Το νερό κυλά πιο καθαρό και πιο δυνατό μετά τις πρώτες βροχές, και ο αέρας μυρίζει υγρό χώμα και καμένο ξύλο από τα τζάκια των χωριών. Λίγο πιο πάνω, στη μονή του Αγίου Διονυσίου, ο χρόνος φαίνεται να σταματά.

Όσο ανεβαίνεις, το δάσος αλλάζει. Οι οξιές κιτρινίζουν και ρίχνουν τα φύλλα τους στο μονοπάτι, τα μαύρα πεύκα και οι ελάτες μένουν σκούρα και σταθερά, και κάθε βήμα ακούγεται πάνω σε ένα μαλακό χαλί. Το πρωί η ομίχλη γλιστρά ανάμεσα στους κορμούς και το φως φτάνει λοξό, χρυσό και κοφτό, από εκείνα που ζητά κάθε φωτογράφος.

Ψηλότερα, πάνω από τα δέντρα, το τοπίο γίνεται πέτρινο και αυστηρό. Τα σύννεφα κατεβαίνουν στις κορυφογραμμές, ο άνεμος δυναμώνει και οι πρώτες χιονοπτώσεις, συχνά ήδη από τον Οκτώβριο, ασπρίζουν τις κορφές. Ο Μύτικας, στα 2.918 μέτρα, μοιάζει πιο μακρινός και πιο επιβλητικός από ποτέ. Δεν είναι μέρος για βιασύνη, και κανείς δεν το ξεχνά εκεί πάνω.

Το φθινόπωρο ο Όλυμπος θέλει σεβασμό και προετοιμασία. Τα καταφύγια λειτουργούν συνήθως μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου, ο καιρός αλλάζει απότομα και οι ώρες φωτός λιγοστεύουν. Όποιος ανεβαίνει χωρίς σωστό εξοπλισμό ή έλεγχο των προβλέψεων το πληρώνει. Όποιος ανεβαίνει σωστά, παίρνει πίσω ένα βουνό ήσυχο, σχεδόν δικό του, και το μονοπάτι που οι αρχαίοι θεωρούσαν σπίτι των θεών.