Το «άλλο» πρόσωπο της Σαντορίνης: Πώς ζει το πιο διάσημο νησί όταν σβήνουν τα μεγάλα φώτα

Όταν ο Οκτώβριος σβήνει και οι τελευταίες πτήσεις τσάρτερ αφήνουν τον διάδρομο του αεροδρομίου, η Σαντορίνη παθαίνει κάτι σαν ξαφνική αποσυμπίεση. Το νησί που το καλοκαίρι βουλιάζει κάτω από το βάρος εκατομμυρίων επισκεπτών, και κρουαζιερόπλοιων, μεταμορφώνεται μέσα σε λίγες μέρες.

Η Σαντορίνη τον χειμώνα δεν πεθαίνει, αλλά αλλάζει ριζικά προσανατολισμό. Το 80% των τουριστικών επιχειρήσεων, των εστιατορίων και των μπαρ στην Καλντέρα κατεβάζουν ρολά. Στην Οία, εκεί όπου τον Αύγουστο χιλιάδες άνθρωποι στριμώχνονται σώμα με σώμα, τώρα επικρατεί μια πρωτόγνωρη ησυχία. Οι πισίνες υπερχείλισης αδειάζουν και οι ξύλινες πόρτες των θερινών καταλυμάτων κλειδώνουν με λουκέτα.

Κι όμως, μέσα σε αυτή τη γαλήνη, το νησί κρύβει μια άλλη, πιο εκλεκτική κίνηση. Αν περπατήσεις στα σοκάκια του Ημεροβιγλίου ή της Οίας ένα παγωμένο μεσημέρι του Γενάρη, δεν αποκλείεται να πετύχεις ένα μοναχικό ζευγάρι με νυφικό και κοστούμι, και δίπλα τους έναν φωτογράφο. Είναι οι «εραστές του χειμώνα». Τα τελευταία χρόνια, η Σαντορίνη έχει γίνει δημοφιλής προορισμός για winter weddings και elopements.

Ζευγάρια από την Ασία ή την Αμερική καταφθάνουν συνειδητά μέσα στην καρδιά του χειμώνα, αναζητώντας το «μαλακό» χειμωνιάτικο φως που λατρεύουν οι φωτογράφοι, τις χαμηλότερες τιμές και, κυρίως, την ευκαιρία να βγάλουν μια φωτογραφία με φόντο το ηφαίστειο χωρίς εκατοντάδες αγνώστους στο πλάνο τους.

Αυτές οι μεμονωμένες, σχεδόν σουρεαλιστικές σκηνές ρομαντισμού δεν αλλοιώνουν την πραγματικότητα της χειμερινής καθημερινότητας. Ο χειμώνας είναι η στιγμή που η Σαντορίνη επιστρέφει στους ανθρώπους της.

Για τους περίπου 15.000 μόνιμους κατοίκους, αυτή η περίοδος είναι μια βαθιά ανάσα μετά από επτά μήνες εξαντλητικής δουλειάς. Η ζωή μεταφέρεται στα Φηρά —που ως πρωτεύουσα παραμένει ζωντανή με τα εμπορικά της καταστήματα— και στα μεσογειακά χωριά, όπως ο Πύργος και το Εμπορείο. Εκεί, μακριά από τη βιτρίνα του τουρισμού, οι ντόπιοι μαζεύονται στα παραδοσιακά καφενεία, πίνουν ντόπιο ασύρτικο, μαζεύουν τις ελιές τους και συζητούν για τα μποφόρ που έρχονται, απολαμβάνοντας την αληθινή, άγρια, ηφαιστειακή ψυχή του τόπου τους.