Ένα αναπάντεχο εύρημα… πριν προλάβει να λαλήσει ο πετεινός

Κατά τη διάρκεια εργασιών επισκευής σωλήνων ύδρευσης σε τοίχο του υπογείου, του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, κάτω ακριβώς από τον προθάλαμό του, ανακαλύφθηκε, το χειμώνα του 2015, ένα αναπάντεχο εύρημα. Μέσα σε μια κοιλότητα μεταξύ του αρχικού πέτρινου τοίχου και της νέας οροφής από σκυρόδεμα, σωζόταν ακέραιος ο σκελετός ενός μικρού πετεινού.

Οι αρχαιολόγοι του Μουσείου ερεύνησαν το ζήτημα και κατέληξαν στην υπόθεση, πως κατά την έναρξη των μεγάλων εργασιών της μεταπολεμικής ανοικοδόμησης του Μουσείου (1947-1952), οι τεχνίτες που ανέλαβαν το έργο, έσφαξαν έναν πετεινό και τον έθαψαν στα θεμέλια του νέου δαπέδου.

Και αντί να ακολουθήσουν το έθιμο που θέλει τους σύγχρονους χτίστες να βράζουν και να τρώνε τον κόκορα μετά τη σφαγή, εκείνοι τον απέθεσαν ακέραιο, όπως ακριβώς συνέβαινε στην αρχαιότητα. Και τούτο, ένα μόνον πράγμα μπορεί να σημαίνει. Πως ήταν ιδέα κάποιου σπουδαίου αρχαιολόγου, ίσως του Χρήστου ή της Σέμνης Καρούζου, στους οποίους οφείλεται η μεταμόρφωση και επαναλειτουργία του μεγαλύτερου Μουσείου της χώρας.

Με τη λήξη των εργασιών επισκευής, τα οστά του πετεινού μπήκαν ξανά στην κρυφή τους θέση. Ο τοίχος καλύφθηκε και τούτη εδώ είναι η μόνη καταγραφή του αναπάντεχου γεγονότος. Φωτογραφία από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.