Οι εορτές του 1960… Αναμνήσεις από μια αληθινή και μαγική παιδική ηλικία

Είναι η εορταστική Αθήνα, του 1960, από το φωτογραφικό αρχείο του Μουσείου Μπενάκη. Το σημείο της πόλης που απεικονίζεται είναι τα Χαυτεία, κοντά στην Ομόνοια. Εντύπωση προκαλεί ο εορταστικός διάκοσμος των δρόμων και το πλήθος κόσμου που βρίσκεται στα πεζοδρόμια του κέντρου.

Βλέπετε τη φωτογραφία του Κώστα Μπαλάφα ενός σημαντικού φωτογράφου. Είναι γνωστός για την καταγραφή του τρόπου ζωής των Ελλήνων.

Οι εορτές, τη δεκαετία του ’60 στην Ελλάδα (και ειδικά στην Αθήνα) χαρακτηρίζονταν από μια αίσθηση απλότητας και έντονης κοινότητας. Το κέντρο της Αθήνας αποτελούσε τον απόλυτο εορταστικό προορισμό. Ο λόγος ήταν η λάμψη των βιτρινών και η έντονη κίνηση στο κέντρο.

Οι δρόμοι (όπως η Σταδίου και η Πανεπιστημίου) φωτίζονταν με σειρές από λαμπιόνια. Επίσης, οι βιτρίνες των μεγάλων καταστημάτων ήταν το κύριο θέαμα για μικρούς και μεγάλους. Η πλατεία Ομονοίας και τα Χαυτεία έσφυζαν από ζωή. Οι τροχονόμοι δέχονταν δώρα (όπως κούτες με γλυκά) μέσα στις χαρακτηριστικές τους «βαρέλες».

Στα σπίτια κυριαρχούσε η παραδοσιακή θαλπωρή, τα ρεβεγιόν με φίλους και τα παιχνίδια. Επίσης, υπήρχαν απλά, αλλά μαγικά δώρα, με την έμφαση να δίνεται στις οικογενειακές στιγμές. Τα κάλαντα και η πρόοδος και απλότητα ήταν επίσης σημαντικά.

Οι κεντρικοί δρόμοι (Πανεπιστημίου, Σταδίου, Πατησίων) ήταν γεμάτοι φώτα, νέον και στολισμένες βιτρίνες. Προσέλκυαν πλήθος κόσμου. Οι δρόμοι έσφυζαν από ζωή, καθώς ο κόσμος έκανε τις αγορές και τις βόλτες του. Τα παιδιά λάτρευαν τις επισκέψεις σε ιστορικά καταστήματα παιχνιδιών όπως ο «Πανταζόπουλος» ή ο «Μινιόν». Προτιμούσαν δώρα, τα τσίγκινα παιχνίδια και οι κούκλες.

Το χριστουγεννιάτικο δέντρο είχε αρχίσει να καθιερώνεται στα αστικά σπίτια, συχνά στολισμένο με πολύχρωμες γυάλινες μπάλες και βαμβάκι για χιόνι. Σε πολλές περιοχές επιβίωνε ακόμα το παραδοσιακό καραβάκι.

Τα παιδιά γύριζαν στις γειτονιές με το κλασικό σιδερένιο τρίγωνο, ψάλλοντας τα κάλαντα. Στόχος ήταν να μαζέψουν «μπαξίσι» (χρήματα) ή τραταρίσματα.

Το τραπέζι περιλάμβανε απαραιτήτως τα παραδοσιακά μελομακάρονα και κουραμπιέδες, ενώ το κύριο φαγητό ήταν συχνά η γαλοπούλα ή το χοιρινό, ανάλογα με την περιοχή.

Η έξοδος στον κινηματογράφο για τις εορταστικές πρεμιέρες ή σε κάποιο κοσμικό κέντρο της εποχής (για τους εύπορους) ήταν κομμάτι της ιεροτελεστίας των ημερών. Η τηλεόραση δεν υπήρχε ακόμα στα περισσότερα σπίτια (καθιερώθηκε προς το τέλος της δεκαετίας), οπότε το ραδιόφωνο και οι οικογενειακές συγκεντρώσεις ήταν η κύρια πηγή ψυχαγωγίας.

Για πολλούς, οι εορτές εκείνης της εποχής παραμένουν ζωντανές αναμνήσεις από μια πιο αληθινή και μαγική παιδική ηλικία.