«Δειλινά»: Δεν ήταν απλά ένας χώρος διασκέδασης, αλλά το κέντρο μιας «ιεροτελεστίας»

“Τα Δειλινά” υπήρξε ένα θρυλικό νυχτερινό κέντρο διασκέδασης, το οποίο έπαιξε σημαντικό ρόλο στη χρυσή εποχή του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού. Ειδικά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970.

Το όνομά του προήλθε από το ομώνυμο, με τεράστιa σε επιτυχία, τραγούδι σε μουσική Γιώργου Ζαμπέτα, που αποτέλεσε σταθμό στην καριέρα της αξέχαστης Βίκυ Μοσχολιού. Η περίοδος της δεκαετίας του ’80 θεωρείται σταθμός. Συγκεκριμένα, ο Στράτος Διονυσίου βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας του. Επιπλέον, οι εμφανίσεις του εκεί απογείωσαν τη φήμη του μαγαζιού για πολλά χρόνια.

Στη σκηνή του συνυπήρξαν κατά καιρούς ιερά τέρατα του λαϊκού τραγουδιού. Εκτός από τον Διονυσίου, εμβληματικές ήταν οι παρουσίες του Γρηγόρη Μπιθικώτση, του Σταμάτη Κόκοτα, του Γιάννη Πάριου και της Χαρούλας Αλεξίου. Ο ιδιόρρυθμος και πληθωρικός Χρηστάκης υπήρξε από τις μορφές που ταυτίστηκαν με το κέντρο. Έφερε έναν διαφορετικό αέρα διασκέδασης που έμεινε αξέχαστος στους θαμώνες της εποχής.

Η ατμόσφαιρα στα «Δειλινά» υπήρξε το σήμα κατατεθέν μιας ολόκληρης εποχής, όπου η διασκέδαση συνδύαζε την αυθεντική λαϊκή έκφραση με τη λάμψη της κοσμικής Αθήνας. Η πίστα δεν ήταν απλώς ένας χώρος χορού, αλλά το κέντρο μιας «ιεροτελεστίας». Οι θαμώνες συμμετείχαν ενεργά με το κλασικό σπάσιμο πιάτων και τη ρίψη λουλουδιών. Έθιμα που στα «Δειλινά» γνώρισαν μεγάλες δόξες, ειδικά τις δεκαετίες του ’70 και ’80.

Τα «Δειλινά» υπήρξαν το σκηνικό για μερικές από τις πιο εμβληματικές στιγμές της αθηναϊκής νύχτας, με περιστατικά που επιβεβαιώνουν τον θρυλικό τους χαρακτήρα:

• Μια από τις πιο ιστορικές στιγμές ήταν η κοινή εμφάνιση του Στράτου Διονυσίου με τον Τόλη Βοσκόπουλο. Η χημεία τους στη σκηνή προκάλεσε κοσμοσυρροή, ενώ από εκείνη τη συνεργασία γεννήθηκαν μεγάλες επιτυχίες, όπως το τραγούδι «Αποκοιμήθηκα» που έγραψε ο Βοσκόπουλος για τον Διονυσίου το 1977.

• Ο Χρηστάκης ήταν ο άνθρωπος που άλλαξε τον τρόπο διασκέδασης στα «Δειλινά». Με το μοναδικό του στυλ και τραγούδια όπως το «Είναι το κρύο τσουχτερό», κατάφερε να κάνει ακόμα και τους πιο σοβαρούς θαμώνες να ανεβαίνουν στα τραπέζια. Η ενέργειά του ήταν τέτοια που θεωρείτο ο απόλυτος «διασκεδαστής» του κέντρου.

• Όταν το κέντρο μεταφέρθηκε από τα Πατήσια στην παραλιακή, η ατμόσφαιρα έγινε ακόμα πιο κοσμική. Στα «Παλιά Δειλινά» της Γλυφάδας το 1985, το σχήμα Διονυσίου – Μοσχολιού – Σακελλαρίου δημιούργησε ένα ανεπανάληπτο τρίγωνο επιτυχίας που θεωρείται μέχρι σήμερα αξεπέραστο για τα νυχτερινά χρονικά.

• Στα «Δειλινά» το σπάσιμο των πιάτων δεν ήταν απλή συνήθεια, αλλά επίδειξη πλούτου και κεφιού. Υπήρχαν βραδιές όπου τα βουνά από σπασμένα πιάτα στην πίστα έφταναν το ύψος των γονάτων των καλλιτεχνών, αναγκάζοντας το προσωπικό να καθαρίζει συνεχώς για να μπορεί να συνεχιστεί το πρόγραμμα.