Από τα σημαντικότερα πνευστά όργανα στην αρχαιότητα

Οι διπλοί αυλοί ήταν από τα σημαντικότερα πνευστά όργανα στην αρχαιότητα κι απεικονίζονται συχνά στην αρχαία τέχνη. Πρόκειται για ένα ζεύγος ξεχωριστών αυλών που ο/η μουσικός κρατούσε ταυτόχρονα. Κρατούσε έναν σε κάθε χέρι και τους φυσούσε από το ίδιο στόμιο.

Στη βόρεια Ελλάδα έχουν διασωθεί τα δύο αρτιότερα ζεύγη διπλών αυλών.  Ο οστέινος διπλός αυλός της φωτογραφίας  χρονολογείται γύρω στα 400-380 έως 323 π.Χ. Bρέθηκε σε λακκοειδή τάφο στο βόρειο νεκροταφείο της Πύδνας. Ήταν τοποθετημένος κοντά στα χείλη και σε επαφή με το δεξί χέρι του/της νεκρού/ής. Αυτό αποτελούσε το μοναδικό κτέρισμα. Tο γεγονός αυτό και για τα δύο ζεύγη των διπλών αυλών υποδεικνύει την άμεση σύνδεση των νεκρών με το μουσικό όργανο. Επιπλέον, ενισχύει την πιθανή ταύτισή τους  με μουσικούς χωρίς οικονομική επιφάνεια.

Οι δύο ηχητικοί σωλήνες (βόμβυκες) σώζονται σε πολύ καλή κατάσταση σε μήκος 34,2 εκ. ο ένας και 37 εκ. ο άλλος. Ο κάθε ένας αποτελείται από πέντε αρθρωτά, συναρμοσμένα μεταξύ τους, τμήματα υποστηριζόμενα από πατούρα. Φέρουν από πέντε οπές. Στο πάνω άκρο τους, το επιστόμιο (όλμος), όπου φυσούσε ο αυλητής ή η αυλητρίδα. Εκεί προσαρμοζόταν η μονή ή διπλή γλωττίδα, συνήθως από καλάμι. Αυτή η γλωττίδα ανοιγόκλεινε την είσοδο για την παραγωγή του ήχου.

Οι διπλοί αυλοί συνόδευαν θρησκευτικές τελετές -ιδιαίτερα εκείνες προς τιμήν του Διόνυσου-, θυσίες, πομπές, χορούς, αθλητικούς αγώνες, θεατρικές παραστάσεις, γιορτές, αλλά και για να μετρούν τον χρόνο των κωπηλατών στις τριήρεις και την πορεία των στρατιωτών στη μάχη. Στις δημόσιες εκδηλώσεις συμμετείχαν άνδρες αυλητές, ενώ στα συμπόσια αυλητρίδες, δούλες ή εταίρες.