Ένα αριστούργημα που χάθηκε…

Παρθενώνας. Δυτική ζωφόρος.

Στον λίθο ένας γενειοφόρος ιππέας προσπαθεί να συγκρατήσει το αφηνιασμένο άλογό του τραβώντας με δύναμη το ηνίο, που αρχικά ήταν χάλκινο. Για να ισορροπήσει καρφώνει το δεξί πόδι του σε βράχο ενώ η αντίσταση που προβάλλει το ζώο αποτυπώνεται στις διογκωμένες φλέβες του.

Ο ιππέας φορά εξωμίδα και χλαμύδα που ανεμίζει πίσω του. Στο κεφάλι φορά αλωπεκή και στα πόδια εμβάδες, οι απολήξεις των οποίων ήταν γυρισμένες προς τα έξω και αποδίδονταν με χάλκινα ελάσματα. Το πρόσωπό του είναι αντίγραφο του αυθεντικού, το οποίο χάθηκε μεταξύ των ετών 1802 και 1870, όπως σημειώνει το Μουσείο της Ακρόπολης.

Ο λίθος ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους ως προς την ευρηματική σύνθεση και την αριστοτεχνική εκτέλεση, που μαρτυρούν κορυφαίο δημιουργό, ίσως τον ίδιο τον Φειδία. Στον ιππέα οι περισσότεροι μελετητές αναγνωρίζουν έναν από τους δύο ιππάρχους, τους επικεφαλής του αθηναϊκού ιππικού.

Άλλοι πάλι τον ταυτίζουν με Θράκα σύμμαχο, λόγω της θρακικής ενδυμασίας του. Όσοι όμως αποδίδουν μυθολογικό περιεχόμενο στη ζωφόρο αναγνωρίζουν στη μορφή τον μυθικό βασιλιά της Αθήνας Θησέα, συντελεστή του συνοικισμού των διασκορπισμένων κοινοτήτων της Αττικής και ιδρυτή της γιορτής των Παναθηναίων.