Αποκαλύπτουν ένα μυστικό… Μια ολόκληρη γειτονιά της παλιάς Αθήνας, του Παπαδιαμάντη και του Δραγούμη

Στην καρδιά της παλιάς και της σύγχρονης Αθήνας, στο Μοναστηράκι, περίκλειστη από τις προσόψεις κτηρίων και σύγχρονων μαγαζιών, κρύβεται, σαν καλά φυλαγμένο μυστικό, μια ολόκληρη γειτονιά της παλιάς Αθήνας.

Εδώ, η μακραίωνη ιστορία της πόλης ξεδιπλώνεται σε ένα μωσαϊκό από κτηριακά κατάλοιπα: το υστερορρωμαϊκό τείχος, μια παλαιοχριστιανική βασιλική του 5ου αιώνα, η πύλη και η κρήνη του περίφημου αρχοντικού Χωματιανού-Λογοθέτη του 17ου αιώνα, το εκκλησάκι του Αγίου Ελισσαίου του 17ου αιώνα, όπου έψελνε ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης και η οικία Δραγούμη μπλέκονται με σπίτια και οικήματα του 19ου και του πρώτου μισού του 20ού αιώνα.

Τα 18 κτήρια συναποτελούν  μία γειτονιά της Αθήνας, έτσι όπως ήταν διαμορφωμένη στο τέλος του 19ου-αρχές του 20ού αιώνα, με πολύ έντονα τα χαρακτηριστικά της περιόδου εκείνης, η οποία, στην πραγματικότητα,  αναβιώνει μέσα από τις εκθέσεις και τις συλλογές του Μουσείου Νεότερου Ελληνικού Πολιτισμού. Από τον Μάιο του 2021 θα αποδίδεται σταδιακά  στους επισκέπτες το Μουσείο Νεότερου Ελληνικού Πολιτισμού, στο Μοναστηράκι, με ολοκλήρωση στο τέλος του 2023. Πρόκειται για μία πολύ σημαντική προσφορά στη χώρα, αλλά και μία μοναδική παρουσία, στην Αθήνα και στην Πλάκα, που δέχεται εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο.

Από τον Μάϊο προγραμματίζεται να αποδοθούν στο κοινό το Τζαμί Τζισταράκη, στο οποίο θα παρουσιάζεται η ιστορία του Μουσείου, από την ίδρυσή του, το 1918, με αντιπροσωπευτικά εκθέματα από το σύνολο των Συλλογών του Μουσείου. Ως το τέλος Ιανουαρίου 2021 ολοκληρώνεται η αποκατάσταση του εσωτερικού του εκκλησιδίου του Αγίου Ελισσαίου.

Η μελέτη για την παρουσίαση των ψηφιακών εκθεμάτων έχει ολοκληρωθεί και αναμένεται η εισαγωγή της στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο για την κατά νόμο γνωμοδότηση. Παράλληλα, συνεχίζεται η μεταφορά των υπηρεσιών του Μουσείου στα δυο κτήρια διοίκησης, όπως έχει προβλεφθεί.

Το Μουσείο Νεότερου Ελληνικού Πολιτισμού, είναι ένα από τα παλιότερα μουσεία της χώρας, ιδρύθηκε το 1918 με την επωνυμία “Μουσείον Ελληνικών Χειροτεχνημάτων. Από το 1959 μέχρι πρόσφατα ονομαζόταν Μουσείο Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης. Οι συλλογές του περιλαμβάνουν αντικείμενα της καθημερινής ζωής και των εθιμικών εκδηλώσεων, του σπιτιού και της εργασίας, χρηστικά και διακοσμητικά, που χρονολογούνται από τον 18ο έως και τον 20ο αιώνα.