Ο άνθρωπος που ξεδιψούσε την Αθήνα: Το επάγγελμα που εξαφάνισε το φράγμα του Μαραθώνα

Στην Αθήνα του χθες, πολύ πριν οι βρύσες των σπιτιών τρέξουν με το πάτημα ενός διακόπτη, η καθημερινότητα είχε τους δικούς της, πιο ανθρώπινους ρυθμούς. Ανάμεσα στις φιγούρες που έδιναν χρώμα και ζωντάνια στις γειτονιές της πόλης, ξεχώριζε μια από τις πιο εμβληματικές: ο νερουλάς.

Το νερό ήταν τότε ένα πολύτιμο αγαθό σε ανεπάρκεια. Οι λιγοστές δημόσιες κρήνες δεν αρκούσαν και οι αθηναϊκές αυλές με τα γεράνια περίμεναν καρτερικά το κάλεσμα του. Με το ξύλινο κάρο του, που το έσερνε συνήθως ένα ταλαιπωρημένο γαϊδουράκι ή άλογο, και φορτωμένος με μεγάλα, βρεγμένα βαρέλια, ο νερουλάς διέσχιζε τα χωμάτινα σοκάκια της Πλάκας, του Ψυρρή και του Μεταξουργείου.

Το «γλυκό νερό» που μετέφερε, διάσημο για την ποιότητά του, ερχόταν κυρίως από τις πηγές του Αμαρουσίου ή της Κηφισιάς. Με το που ακουγόταν η στεντόρεια φωνή του στο δρόμο, οι νοικοκυρές έβγαιναν βιαστικά κρατώντας στάμνες, τενεκέδες και πήλινα κιούπια. Η αγορά του νερού δεν ήταν απλώς μια συναλλαγή, αλλά μια αφορμή για κουβέντα, ένα σύντομο διάλειμμα για τα νέα της ημέρας.

Φωτορεαλιστική απεικόνιση της εποχής με ΑΙ

Ο νερουλάς δεν πουλούσε απλώς ένα αγαθό. Mετέφερε τη ζωή και τη δροσιά στα σπίτια της πρωτεύουσας. Η φιγούρα του χάθηκε οριστικά γύρω στα τέλη της δεκαετίας του 1920, με τη δημιουργία του φράγματος του Μαραθώνα και το άνοιγμα του σύγχρονου δικτύου υδροδότησης. Μας άφησε όμως μια γλυκιά, νοσταλγική ανάμνηση από μια Αθήνα που, αν και διψασμένη, ήξερε να εκτιμά τα απλά και τα αυθεντικά.