Από τα πρώτα γυναικεία γυμνά μοντέλα που καθιερώθηκαν στην Ελλάδα…

Το γυμνό ως αυτόνομο είδος ξαναγυρίζει στην τέχνη, ύστερα από την έκλειψη του Μεσαίωνα, τον καιρό της Αναγέννησης, γύρω στα μέσα του Κουατροτσέντο (15ου αιώνα). Από την εποχή εκείνη έγινε θεσμός κάθε γυμνό στη ζωγραφική να έχει πρότυπο την Αφροδίτη, να είναι «ντυμένο» με τη θριαμβική γύμνια της θεάς του Έρωτα.

Οι εξαιρέσεις ήταν πολλές και συχνά δημιουργούσαν σκάνδαλο. Ο Ρεαλισμός απομυθοποιεί το γυμνό, που απεικονίζεται γδυμένο, χωρίς τη μυθική αύρα της εξιδανίκευσης (η Γυμνή Μάγια του Γκόγια, τα γυμνά του Κουρμπέ, η Ολυμπία του Μανέ). Στην Ελλάδα η διδασκαλία του γυναικείου γυμνού μοντέλου στο Σχολείο των Τεχνών καθιερώνεται μόλις το 1904.

Στις συλλογές της Εθνικής Πινακοθήκης περιλαμβάνονται αρκετά γυμνά, άλλα εξιδανικευμένα, όπως του Νικηφόρου Λύτρα, που έχει πρότυπο την Αφροδίτη του Βελάσκεθ (κάτω), άλλα ρεαλιστικά, όπως του Λεμπέση (επάνω). Η φωτογραφία αναδημοσιεύεται από την Εθνική Πινακοθήκη.