Η “άλλη” πλευρά του Λάμπρου Κωνσταντάρα. Οι εμμονές και οι προλήψεις του

Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, ο εμβληματικός «bon viveur» του ελληνικού κινηματογράφου, ήταν μια προσωπικότητα με έντονες ιδιαιτερότητες που συχνά ξεπερνούσαν τους ρόλους του στη μεγάλη οθόνη.

Ως γνήσιος αριστοκράτης, δεν δεχόταν ποτέ να εμφανιστεί ατημέλητος. Στο θέατρο και το σινεμά, είχε τον έλεγχο της γκαρνταρόμπας του και συχνά αρνούνταν να φορέσει το ίδιο κοστούμι σε διαφορετικές παραγωγές, θεωρώντας ότι κάθε ρόλος απαιτούσε τη δική του μοναδική «πανοπλία». Ήταν ιδιαίτερα προληπτικός. Λέγεται ότι αν θεωρούσε πως κάτι έφερνε «γρουσουζιά» στο πλατό, μπορούσε να διακόψει το γύρισμα ή να ζητήσει αλλαγές μέχρι να νιώσει ασφαλής.

Είχε αδυναμία στο καλό φαγητό, αλλά απαιτούσε απόλυτη φρεσκάδα. Στις σκηνές όπου ο χαρακτήρας του έπρεπε να τρώει, δεν δεχόταν «ψεύτικα» ή κρύα φαγητά. Tο πιάτο έπρεπε να είναι κανονικό γεύμα, μαγειρεμένο εκείνη την ώρα.

Παρά την εικόνα του εξωστρεφή γλεντζέ, στην προσωπική του ζωή ήταν συχνά πιο εσωστρεφής και σοβαρός από ό,τι άφηναν να εννοηθεί οι κωμικοί του ρόλοι. Λίγοι γνωρίζουν ότι στα νιάτα του υπήρξε αθλητής και τερματοφύλακας της ΑΕΚ, κάτι που του χάρισε το επιβλητικό παράστημα που τον χαρακτήριζε μέχρι το τέλος της καριέρας του.

Ήταν από τους λίγους ηθοποιούς που μπορούσαν να επιβάλουν όρους για τη σειρά του ονόματός τους στους τίτλους, διασφαλίζοντας πάντα την πρωτοκαθεδρία του ως ο απόλυτος πρωταγωνιστής.