Βροντάκηδες και Φουρτουνάκηδες! Η εντυπωσιακή υποδοχή χιλιάδων Κρητικών. Ρακιές και μαντινάδες

Η θρυλική αισθηματική κωμωδία «Η Νεράιδα και το Παλικάρι» γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στο μαγευτικό Λασίθι της Κρήτης. Το μεγαλύτερο μέρος των εξωτερικών πλάνων πραγματοποιήθηκε στον γραφικό Άγιο Νικόλαο και στο παραδοσιακό χωριό Κριτσά. 

Το αρχοντικό του «Καπετάν Φουρτουνάκη» (πατέρα της Αλίκης στην ταινία) είναι στην πραγματικότητα η ιστορική Βίλα Κούνδουρου, χτισμένη πάνω στα βράχια. Είναι ακριβώς δίπλα στη θάλασσα στον Άγιο Νικόλαο. Τα πλάνα με τα σοκάκια, τα γαϊδουράκια και τις μαντινάδες αποτύπωσαν την κρητική λεβεντιά και ομορφιά. Αυτό έγινε με τον πιο ζωντανό τρόπο.

Τα γυρίσματα της ταινίας, το καλοκαίρι του 1969, προκάλεσαν πραγματικό πανδαιμόνιο στην Κρήτη. Οι κάτοικοι του Αγίου Νικολάου και της Κριτσάς αντέδρασαν με απίστευτο ενθουσιασμό, φιλοξενία, αλλά και… έντονη περιέργεια.

Το πρωταγωνιστικό δίδυμο Βουγιουκλάκη – Παπαμιχαήλ ήταν τότε στο απόγειο της δόξας του. Μόλις μαθεύτηκε ότι έφτασαν στο Λασίθι, χιλιάδες Κρητικοί από κάθε γωνιά του νησιού (ακόμα και από απομακρυσμένα ορεινά χωριά) κατέβηκαν στον Άγιο Νικόλαο. Άνθρωποι κάθε ηλικίας περίμεναν με τις ώρες κάτω από τον καυτό ήλιο στις πλατείες και στα σοκάκια. Περίμεναν απλώς για να δουν από κοντά την Αλίκη. Η χωροφυλακή του νησιού είχε επιστρατευτεί για να κρατάει τον κόσμο μακριά από τις κάμερες. Αυτό έγινε καθώς οι ντόπιοι έμπαιναν συνεχώς μέσα στα πλάνα από τον ενθουσιασμό τους.

Οι κάτοικοι της Κριτσάς αγκάλιασαν το συνεργείο της Finos Film με τον παραδοσιακό κρητικό τρόπο. Κάθε μέρα μετά τα γυρίσματα, οι ντόπιοι έστηναν αυτοσχέδια γλέντια. Έσφαζαν αρνιά και έψηναν αντικριστά. Επιπλέον, άνοιγαν τα βαρέλια με την τσικουδιά για να φιλέψουν τους ηθοποιούς. Ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος (που υποδυόταν τον Φουρτουνάκη) και ο Γιάννης Αργύρης (ο Βροντάκης) είχαν γίνει οι αγαπημένοι των χωρικών. Οι χωρικοί τους φώναζαν με τα ονόματα των ρόλων τους και έπιναν μαζί τους μέχρι το πρωί.

Σχεδόν όλοι οι βοηθητικοί ηθοποιοί (κομπάρσοι) στις σκηνές των καφενείων, του λιμανιού και των γλεντιών ήταν πραγματικοί Κρητικοί από την περιοχή. Μάλιστα, πολλοί από τους οργανοπαίκτες και τους χορευτές που βλέπουμε στην ταινία δεν ήταν ηθοποιοί, αλλά ντόπιοι μερακλήδες. Αυτοί επιστρατεύτηκαν για να δώσουν αυθεντικό αέρα στην ταινία. Το μόνο «παράπονό» τους, που έμεινε ως ανέκδοτο, ήταν ότι ενώ η ταινία διαδραματιζόταν στην Κρήτη, η μουσική που επιλέχθηκε τελικά ήταν πιο πολύ νησιώτικη (μπάλος/συρτός). Δηλαδή, δεν ήταν καθαρά κρητική!