Το μεγάλο παράπονο του Ζαμπέτα. Η περίοδος της απομόνωσης και πικρίας του…

Όπως έχει δηλώσει ο Λευτέρης Παπαδόπουλος «ο Γιώργος Ζαμπέτας ως συνθέτης χωράει μέσα στην πρώτη δεκάδα των μεγάλων μορφών του ρεμπέτικου και λαϊκού μας τραγουδιού. Ως μπουζουκτσής ήταν ο καλύτερος, από την άποψη του προσωπικού ήχου, αλλά σαν σόουμαν ήταν μοναδικός”.

Όμως, αυτός ο σπουδαίος καλλιτέχνης βίωσε μια περίοδο απομόνωσης και πικρίας στα τελευταία χρόνια της ζωής του. Τότε που η υγεία του είχε κλονιστεί από τον καρκίνο στα οστά. Η κόρη του Ζαμπέτα, Κατερίνα, είχε αποκαλύψει ότι πολλοί από τους συνεργάτες του τον είχαν ξεχάσει. Όπως δήλωσε, στο νοσοκομείο η Βίκυ Μοσχολιού και ο Μητροπάνος ήταν από τους ελάχιστους που τον επισκέπτονταν τακτικά.

Ο ίδιος είχε εκφράσει παράπονα για καλλιτέχνες που ανέδειξε ή βοήθησε στα ξεκινήματά τους, αλλά τον ξέχασαν όταν εκείνος δεν ήταν πια στην ακμή του ή όταν αρρώστησε. Στην τελική φάση της νοσηλείας του, ένιωθε ότι το ενδιαφέρον του κόσμου και των συναδέλφων του είχε ατονήσει. Αυτό οδήγησε στη γνωστή του ατάκα μέσα από το νοσοκομείο: «Δεν πέθανα ακόμα… Για σέρβις ήρθα», επιστρατεύοντας το χιούμορ του για να καλύψει τον πόνο και τη μοναξιά του.

Παρά τη μεγάλη του επιτυχία, στα τελευταία του χρόνια αντιμετώπισε οικονομικά προβλήματα. Η ασθένεια τον ανάγκασε να αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή. Η αίσθηση της «εγκατάλειψης» που ένιωθε πήγαζε και από το γεγονός ότι κατά τη δεκαετία του ’80, το μουσικό σκηνικό στην Ελλάδα άλλαξε ριζικά. Ο ήχος του Ζαμπέτα θεωρήθηκε από μερίδα της βιομηχανίας και των νυχτερινών κέντρων ως «παρωχημένος». Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μείνει εκτός των μεγάλων σχημάτων και της δισκογραφικής επικαιρότητας.

Ο Γιώργος Ζαμπέτας απεβίωσε στις 10 Μαρτίου 1992. Παρά το αίσθημα εγκατάλειψης που ένιωσε τότε, η υστεροφημία του αποκαταστάθηκε πλήρως. Το έργο του αναγνωρίζεται σήμερα ως ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια του ελληνικού πολιτισμού.