Έχετε ζήσει τέτοιες στιγμές στην ύπαιθρο;

Γεύμα στην ύπαιθρο… Από τις πιο εμβληματικές περιόδους της νεοελληνικής αστικής και επαρχιακής ζωής. Το γεύμα στην ύπαιθρο τις δεκαετίες του ’50 και του ’60 δεν ήταν απλώς ένα γεύμα, ήταν μια ολόκληρη ιεροτελεστία εξόδου και κοινωνικοποίησης.

Όσοι είχαν την τύχη να διαθέτουν αυτοκίνητο (τα θρυλικά Fiat, σκαραβαίους ή Hillman) φόρτωναν τα πάντα στη σχάρα. Οι υπόλοιποι επιστράτευαν τα λεωφορεία της γραμμής ή ακόμα και φορτηγά που μετέτρεπαν την καρότσα σε “πούλμαν” με ξύλινα παγκάκια.

Τότε δεν υπήρχαν τα σύγχρονα αναδιπλούμενα τραπέζια. Η προετοιμασία περιλάμβανε υφαντά στρωσίδια, κουβέρτες, το κλασικό καρό τραπεζομάντιλο και φυσικά το παγούρι ή τον θερμό.

Το “μενού” της υπαίθρου

Το φαγητό έπρεπε να αντέχει τη ζέστη και τη μεταφορά. Τα κλασικά αγαπημένα ήταν:

• Κεφτεδάκια: Ο αδιαμφισβήτητος βασιλιάς. Τηγανισμένα από τα χαράματα, τρώγονταν κρύα με το χέρι.

• Χωριάτικη σαλάτα: Συχνά τα λαχανικά κόβονταν επί τόπου για να μην βγάλουν ζουμιά.

• Πίτες: Σπανακόπιτες και τυρόπιτες που κόβονταν σε τετράγωνα κομμάτια.

• Φρούτα στο ποτάμι: Αν υπήρχε τρεχούμενο νερό ή πηγή κοντά, το καρπούζι και τα πεπόνια έμπαιναν μέσα για να παγώσουν φυσικά.

Ήταν η εποχή που η έννοια της “παρέας” ήταν διευρυμένη. Δεν ήταν μόνο η οικογένεια. Ήταν οι θείοι, οι γείτονες, οι κουμπάροι. Υπήρχε πάντα ένα τρανζίστορ που έπαιζε λαϊκά ή ελαφρά τραγούδια της εποχής (Γούναρης, Βέμπο, αργότερα Καζαντζίδης), πολύ γέλιο και, φυσικά, το απαραίτητο κρασί ή ούζο που έρεε άφθονο. Η φωτογραφία είναι από γεύμα στην ύπαιθρο, τη δεκαετία του 1950, του Πέτρου Πουλίδη, από το αρχείο της ΕΡΤ.