Όταν ο Σκαραμαγκάς ήταν η αγαπημένη “εξωτική” παραλία της αστικής τάξης

Πριν την βιομηχανοποίηση, ο Σκαραμαγκάς ήταν η καλύτερη πλαζ της δεκαετίας του ’50. Χαρακτηριζόταν για τα καθαρά νερά του και τα πεύκα που έφταναν σχεδόν στην άμμο. Ήταν «το καλό μπάνιο», όπως το θυμόταν και ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο οποίος πήγαινε εκεί συχνά με τα όργανά του για να παίξει.

Ήταν ο απόλυτος προορισμός για μπάνιο με το λεωφορείο της γραμμής, για πάνω από ένα εκατομμύριο κατοίκους της Δυτικής Αθήνας. Γι’ αυτό και ονομαζόταν άτυπα «μπάνια του λαού», μαζί με τις γειτονικές ακτές του Ασπρόπυργου και της Ελευσίνας, αφού το πολυπληθές εργατικό δυναμικό περιοχών όπως το Περιστέρι, το Αιγάλεω και το Χαϊδάρι μπορούσε να κάνει ένα γρήγορο καλοκαιρινό μπάνιο χωρίς να χρειάζεται να ταξιδέψει μακριά.

Ο κόσμος έφτανε εκεί με αστικά λεωφορεία ή ακόμα και με καρότσες φορτηγών γεμάτες με οικογένειες και σούστες. Η λεωφόρος ήταν τότε χωματόδρομος. Οι Αθηναίοι απολάμβαναν τα γαλήνια νερά, έκαναν πικ-νικ κάτω από τα δέντρα και επισκέπτονταν τις παραδοσιακές ψαροταβέρνες της περιοχής. Η παραλία του Σκαραμαγκά αποτέλεσε το λαϊκό αντίβαρο της αστικής Φαληρικής ακτής.

Λέγεται ότι το καλοκαίρι, η παραλία συγκέντρωνε καθημερινά περίπου 15.000 λουόμενους. Εντυπωσιακός αριθμός…