Διάβασαν το άρθρο 235
Η φράση «να λείπει το βύσσινο» είναι από τις πιο χαρακτηριστικές της ελληνικής γλώσσας. Χρησιμοποιείται για να δηλώσουμε την κατηγορηματική και συχνά ειρωνική άρνησή μας σε μια πρόταση. Συγκεκριμένα, τη χρησιμοποιούμε όταν μια πρόταση μας φαίνεται ασύμφορη, ύποπτη ή συνοδεύεται από υπερβολικά ανταλλάγματα.
Η προέλευσή της χάνεται στα χρόνια της Τουρκοκρατίας και συνδέεται με τους κανόνες της παραδοσιακής φιλοξενίας.
Η ιστορία πίσω από τη ρήση
Σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή, όλα ξεκίνησαν από το τελετουργικό του κεράσματος στα ελληνικά σπίτια:
Όταν κάποιος επισκεπτόταν ένα σπίτι, ο νοικοκύρης έπρεπε απαραιτήτως να τον φιλέψει. Το γλυκό του κουταλιού (συχνά βύσσινο) ήταν το κατεξοχήν επίσημο κέρασμα. Tο κέρασμα συνοδευόταν από μια σειρά από ευχές, φιλοφρονήσεις και μια συγκεκριμένη ιεροτελεστία (σερβίρισμα με κρύο νερό, καθαρό δίσκο κ.λπ.).
Λέγεται ότι ένας Τούρκος αξιωματούχος (ή κατά άλλους ένας ιδιότροπος ανώτερος) επισκέφθηκε ένα σπίτι. Οι οικοδεσπότες, στην προσπάθειά τους να τον ευχαριστήσουν και να ακολουθήσουν το τυπικό, άρχισαν τις υπερβολικές υποκλίσεις, τους μακροσκελείς λόγους και τις τυπικότητες που κράτησαν τόση ώρα, που ο επισκέπτης εκνευρίστηκε. Μπροστά στην ταλαιπωρία και την καθυστέρηση που υπέστη για ένα απλό γλυκό, αναφώνησε: «Αν είναι να τραβήξω όλα αυτά, να λείπει το βύσσινο!».
