Όταν η Αθήνα… γνώρισε την Ούλεν και έπαψε να λέει το νερό… νεράκι

Με αφορμή τα έργα, ύψους 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ,  που ανακοινώθηκαν ώστε η χώρα μας να μη βρεθεί αντιμέτωπη με τον κίνδυνο της λειψυδρίας, σας παρουσιάζουμε τι συνέβη πριν από 100 χρόνια για να μην διψάσει η Αθήνα.

Το πολεοδομικό συγκρότημα της Αθήνας, με την έλευση των προσφύγων, από τη μικρασιατική καταστροφή, ξεπέρασε το 1.000.000 κατοίκους και, φυσικά, δεν μπορούσε πλέον να υδρεύεται με το χρονολογούμενο από τους ρωμαϊκούς χρόνους, Αδριάνειο Υδραγωγείο.

Στις 23 Δεκεμβρίου του 1924, υπογράφεται η Σύμβαση μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου, της Αμερικανικής Εταιρείας ΟΥΛΕΝ (ULEN) και της Τράπεζας Αθηνών, και ξεκινά περί το 1925 η κατασκευή των πρώτων σύγχρονων έργων ύδρευσης στην περιοχή της πρωτεύουσας. Η ανάθεση περιλαμβάνει την κατασκευή του φράγματος, μια τεχνητή λίμνη, έναν αγωγό 21.500 μ. καθώς και αντλιοστάσιο. Η ΟΥΛΕΝ, επίσης, αναλάμβανε τη συντήρηση και εκμετάλλευση των έργων ύδρευσης Αθηνών, Πειραιώς και περιχώρων.

Το πρώτο μεγάλο έργο ήταν η κατασκευή του Φράγματος του Μαραθώνα (1926 – 1929), που δημιούργησε την τεχνητή Λίμνη του Μαραθώνα, χωρητικότητας 44.000.000 κ.μ. νερού.

Για τη μεταφορά του νερού από τη Λίμνη του Μαραθώνα προς στην Αθήνα, κατασκευάστηκε η Σήραγγα Μπογιατίου, μήκους 13,4 χλμ. Η Σήραγγα Μπογιατίου μετέφερε ακατέργαστο νερό μέσω σωληνωτού αγωγού, στις Εγκαταστάσεις Επεξεργασίας Νερού, στο Γαλάτσι και από εκεί διοχετευόταν μέσω του νέου δικτύου.

Τον Ιούνιο του 1931 πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια του νέου συστήματος ύδρευσης.