Ησυχία, υγρασία και ιστορία: Η απόκοσμη γοητεία στο Νησάκι των Ιωαννίνων

Μία εικόνα... μία αλήθεια

Το σούρουπο στη λίμνη Παμβώτιδα δεν έρχεται από τον ουρανό. Αναδύεται από το νερό. Καθώς το τελευταίο καραβάκι της γραμμής δένει στον μώλο, οι ημερήσιοι επισκέπτες αποχωρούν και το Νησάκι των Ιωαννίνων επιστρέφει στους δικούς του ανθρώπους. Στους 150 μόνιμους κατοίκους που συνεχίζουν να ζουν σε έναν τόπο χωρίς αυτοκίνητα, περιτριγυρισμένοι από γλυκό νερό και πυκνούς θρύλους.

Περπατώντας στα πλακόστρωτα σοκάκια μετά τις οκτώ το βράδυ, ο ήχος των βημάτων σου επάνω στην υγρή πέτρα είναι το μόνο πράγμα που σπάει τη σιωπή. Τα φώτα των σπιτιών, χαμηλά και ζεστά, τρυπούν την υγρασία που αρχίζει να κάθεται στις αυλές με τις ροδιές. Η μυρωδιά από το καμένο ξύλο στις καμινάδες ανακατεύεται με τη βαριά ομίχλη της λίμνης, δημιουργώντας μια αίσθηση απόλυτης απομόνωσης. Εδώ, η πόλη των Ιωαννίνων, αν και απέχει μόλις δέκα λεπτά με τη βάρκα, μοιάζει με έναν άλλον, μακρινό κόσμο.

Το Νησάκι κουβαλάει μια σχεδόν απτή ιστορική μελαγχολία. Στα βυζαντινά μοναστήρια του, κρυμμένα ανάμεσα στα πλατάνια και τους καλαμιώνες, οι τοίχοι είναι ποτισμένοι από αιώνες σιωπηλής προσευχής. Λίγο πιο πέρα, στο κελί της Μονής Αγίου Παντελεήμονα, οι τρύπες από τις σφαίρες στο πάτωμα θυμίζουν το βίαιο τέλος του Αλή Πασά. Δεν χρειάζεται να προσπαθήσεις για να φανταστείς το παρελθόν· το νιώθεις στην ψύχρα του αέρα.

Όταν η περίφημη γιαννιώτικη καταχνιά, το «μπούζι», καλύπτει τα πάντα, οι ορίζοντες χάνονται. Το Νησάκι μοιάζει να αποκόπτεται από τη στεριά και να πλέει στο πουθενά. Είναι η στιγμή που η ιστορία, οι μύθοι για την κυρά-Φροσύνη και η σκληρή πραγματικότητα της λιμναίας ζωής γίνονται ένα, προσφέροντας στον ταξιδιώτη κάτι σπάνιο στις μέρες μας: την εμπειρία του καθαρού, ανόθευτου χρόνου.

Διαδώστε το Εδώ ζεις