Οι «επώδυνες» θεραπείες της γιαγιάς. Το τίμημα για να γίνεις καλά

Η Ελλάδα παλιά...

Αν μεγάλωσες στην Ελλάδα, η παιδική σου ηλικία έχει σίγουρα μια συγκεκριμένη μυρωδιά: έναν έντονο συνδυασμό από καμφορά, οινόπνευμα, μέλι και καπνό. Ήταν η μυρωδιά της «ιατρικής» της γιαγιάς. Μιας ιατρικής που δεν χρειαζόταν πτυχία, αλλά βασιζόταν σε πρακτικές αιώνων, περασμένες από γενιά σε γενιά. Μόνο που μερικές φορές, το τίμημα για να γίνεις καλά περιλάμβανε μια μικρή δόση… τρόμου.

Πριν από τα σύγχρονα σιρόπια και τα παυσίπονα, η γιαγιά είχε τη δική της «εντατική». Και το πρώτο βαρύ πυροβολικό απέναντι στο βαρύ κρυολόγημα ήταν οι περίφημες βεντούζες.

Η διαδικασία έμοιαζε με ιεροτελεστία των σπηλαίων. Ξάπλωνες μπρούμυτα, με την πλάτη γυμνή. Η γιαγιά έβγαζε ένα κουτί με μικρά, γυάλινα ποτήρια, ένα πιρούνι και λίγο βαμβάκι ποτισμένο με καθαρό οινόπνευμα. Άναβε το βαμβάκι με τον αναπτήρα, έβαζε τη φωτιά μέσα στο ποτήρι για να ρουφήξει το οξυγόνο και με μια αστραπιαία κίνηση το κολλούσε στο δέρμα σου. Το τράβηγμα της σάρκας μέσα στο γυαλί ήταν μια παράξενη, ελαφρώς επώδυνη αίσθηση που άφηνε πίσω της τέλειους, μελανούς κύκλους. «Βγαίνει το κρύωμα», έλεγε με θρίαμβο, καθώς άκουγες το χαρακτηριστικό «κλακ» όταν ξεκολλούσε το ποτήρι.

Αν πάλι σε έπιανε πυρετός, το φάρμακο ήταν οι εντριβές με οινόπνευμα ή ξύδι.

Δεν υπήρχε έλεος. Σε έγδυνε, έχυνε το παγωμένο υγρό πάνω στο στήθος και την πλάτη σου και άρχιζε να τρίβει με τόση δύναμη που ένιωθες ότι θα σου βγάλει το δέρμα. Κι αν ο πυρετός επέμενε, επιστράτευε το «βαρύ πυροβολικό»: κάλτσες ποτισμένες με ξύδι. Η μυρωδιά σε συνόδευε για μέρες, αλλά για κάποιο μαγικό τρόπο, το επόμενο πρωί ξυπνούσες περδίκι.

Υπήρχαν, φυσικά, και οι πιο ήπιες αλλά εξίσου ενοχλητικές μέθοδοι. Το ζεστό χαμομήλι που έπρεπε να το πιεις «καυτό για να ιδρώσεις», το μέλι με το λεμόνι που σου έκαιγε τον λαιμό, και το περιβόητο «κρεμμύδι στο κομοδίνο» για να καθαρίζει ο αέρας όταν έβηχες.

Σήμερα, κοιτάζοντας πίσω, αυτές οι μέθοδοι μας φαίνονται σχεδόν πρωτόγονες, ίσως και ιατρικά αμφίβολες. Όμως, πίσω από τη φωτιά των ποτηριών και το τσούξιμο του οινοπνεύματος, κρυβόταν πάντα η ίδια απόλυτη συνταγή: η ακράδαντη πίστη της γιαγιάς ότι μπορεί να σε γιάνει και η απέραντη, ζεστή της φροντίδα. Και τελικά, ίσως αυτό να ήταν το πραγματικό φάρμακο.

Διαδώστε το Εδώ ζεις