Όταν το κόμιστρο της διαδρομής με το λεωφορείο ήταν… ένα κουμπί

Τα αστικά λεωφορεία στην παλιά Αθήνα δεν είχαν σχέση με τα σημερινά… Είχαν εισπράκτορα που “έκοβε” εισιτήριο το οποίο ανέρχονταν στη 1 δραχμή.

Ο εισπράκτορας του λεωφορείου υπήρξε μια πολύ χαρακτηριστική φιγούρα της αθηναϊκής ζωής : ο επιβάτης έμπαινε στο όχημα από την πίσω πόρτα, έδινε το κόμιστρο στον εισπράκτορα και προχωρούσε στα ενδότερα. Τότε το κράτος δεν έχανε ούτε μισή δραχμή, όμως υπήρχαν άλλα προβλήματα, όπως η καθυστέρηση στις στάσεις από τη συσσώρευση του κόσμου στην πίσω πόρτα.

Έτσι άρχισαν να κυκλοφορούν τα πρώτα λεωφορεία με την ένδειξη «χωρίς εισπράκτορα». Η κατάργησή τους ερμηνεύθηκε ως ένα βήμα προόδου και εκσυγχρονισμού. Η Αθήνα άφηνε πίσω της μια εποχή για να συντονιστεί με τα ήθη των μεγάλων μητροπόλεων του κόσμου.

Οι Αθηναίοι ήταν ελεύθεροι να πληρώσουν το εισιτήριό τους, χωρίς τον άμεσο έλεγχο του εισπράκτορα. Πετούσαν σε ένα λευκό πλαστικό κουτί τα κέρματα που αντιστοιχούσαν στο κόμιστρο. Όχι, όμως, πάντα… Γρήγορα οι εφημερίδες φιλοξενούσαν ρεπορτάζ με τα «ευρήματα» των υπαλλήλων στο τέλος της βάρδιας: κουμπιά, παλιά κέρματα, ξένα κέρματα, οτιδήποτε θα μπορούσε να ξεγελάσει τον οδηγό. Προκειμένου να λυθεί το πρόβλημα εκδόθηκαν τα σημερινά εισιτήρια και επετράπη η είσοδος και από τις τρεις πόρτες του οχήματος. Η πρόοδος αποδείχθηκε φενάκη: η εισιτηριοδιαφυγή γιγαντώθηκε, παράλληλα με την εκτίναξη των ελλειμμάτων…