Σώζουν την κληρονομιά που άφησε ο Κάρολος Κουν. Η συλλογή του θεάτρου αποκτά στέγη…

Μνημόνιο Συνεργασίας, προκειμένου να προχωρήσουν οι ενέργειες για τη συντήρηση και διάσωση της συλλογής του θεάτρου Κάρολου Κουν υπέγραψαν το υπουργείο Πολιτισμού και το Θέατρο Τέχνης.  Συλλογή η οποία θα στεγαστεί σε κτήριο ιδιοκτησίας του υπουργείου στην Πλάκα. Το Μουσείο Καρόλου Κουν εντάσσεται στο πρόγραμμα της αξιοποίησης ακινήτων του Υπουργείου, στην περιοχή της Πλάκας, στην οποία περιλαμβάνονται, επίσης, το Μουσείο Ελύτη, η οικία Κωλέττη και η αποκατάσταση του κτηρίου που φιλοξενείται το Ίδρυμα Μελίνα Μερκούρη.

Το υπουργείο Πολιτισμού αναλαμβάνει και το κόστος αντικατάστασης της προτομής του Καρόλου Κουν, η οποία εκλάπη, πριν από λίγες ημέρες, από το «Υπόγειο» του Θεάτρου Τέχνης.

Αντικείμενο του μνημονίου είναι η καταγραφή, τεκμηρίωση, αξιολόγηση, συντήρηση και σωστική διατήρηση της συλλογής εικαστικού και, κυρίως, ενδυματολογικού υλικού παραστάσεων, των κοστουμιών και ενδυματολογικών εξαρτημάτων, σκηνικών και σκηνικών αντικειμένων, τα οποία σήμερα βρίσκονται φυλασσόμενα σε ακατάλληλους αποθηκευτικούς χώρους, που μισθώνει.

Το Θέατρο Τέχνης, που μετρά 81 χρόνια αδιάλειπτης καλλιτεχνικής δημιουργίας και εκπαιδευτικής προσφοράς, θα ήταν αδύνατον να ξεκινήσει το έργο της καταγραφής, διάσωσης, συντήρησης αλλά και αξιοποίησης της σπουδαίας πολιτιστικής κληρονομιάς του.

Ο Κάρολος Κουν υπήρξε από τις εμβληματικές προσωπικότητες στην ιστορία του νεότερου ελληνικού θεάτρου, εισάγοντας νέα πνοή και μια διαφορετική αντίληψη στο Αρχαίο Δράμα, αλλά και συστήνοντας στο ελληνικό κοινό σημαντικούς δημιουργούς της δραματουργίας του 20ου αιώνα. Κοντά στον Κουν, δημιούργησαν σπουδαία έργα, ως συνεργάτες του, μερικοί από τους μεγαλύτερους Έλληνες εικαστικούς καλλιτέχνες και σκηνογράφους, όπως ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Γιάννης Μόραλης, ο Δημήτρης Μυταράς, ο Διονύσης Φωτόπουλος, ο Γιώργος Βακαλό, ο Γιάννης Στεφανέλλης, ο Φαίδων Πατρικαλάκης και πολλοί άλλοι.

Το Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν από την ίδρυσή του, το 1942, και με αδιάλειπτη παρουσία στη θεατρική ζωή του τόπου για 80 χρόνια, ως τις μέρες μας, έχει διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της φυσιογνωμίας του ελληνικού θεάτρου.