Τι άλλο θα μπορούσε να κρατά ένα παιδί από την Κάλυμνο…

Η φωτογραφία είναι του 1950 από την χώρα της αλιείας σφουγγαριών, την Κάλυμνο… Είναι του φωτογράφου Δημήτρη Χαρισιάδη από τα αρχεία του Μουσείου Μπενάκη.
Το νησί ήταν φημισμένο για τη σπογγαλιεία των κατοίκων, για την οποία σήμερα υπάρχουν στο νησί τρία μουσεία και ένα σύγχρονο αρχαιολογικό μουσείο.

Η βιομηχανική επανάσταση στη Δυτική Ευρώπη δημιούργησε μεγάλη ζήτηση σφουγγαριών. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι σύμφωνα με απογραφή του 1825 υπήρχαν 5.000 κάτοικοι στην Κάλυμνο, οι οποίοι το 1912, όταν οι Ιταλοί ήρθαν στα Δωδεκάνησα, αυξήθηκαν σε 23.200 λόγω των εποίκων που ήρθαν από τα γύρω νησιά, για να απασχοληθούν στην αλιεία και επεξεργασία σφουγγαριών.

Το ενδιαφέρον του Χαρισιάδη για τη φωτογραφία φάνηκε από νωρίς. Χρησιμοποιούσε τη φωτογραφική μηχανή του πατέρα του και εμφάνιζε τις φωτογραφίες σε ένα αυτοσχέδιο σκοτεινό θάλαμο, στην ταράτσα του σπιτιού της οικογένειας. Σε ηλικία 16 ετών κέρδισε το δεύτερο βραβείο σε έναν φωτογραφικό διαγωνισμό στην Σκωτία.

Στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο το 1940, όπου πήρε μέρος ως έφεδρος αξιωματικός, ήταν ο επίσημος φωτογράφος του ελληνικού στρατού. Στις φωτογραφίες του από τον πόλεμο αυτό, που είναι περίπου τριακόσιες, κυριαρχούν οι στιγμές ανάπαυλας των στρατιωτών και δεν υπάρχουν καθόλου πολεμικές σκηνές.

Στη διάρκεια της Κατοχής μεταξύ άλλων αποτύπωσε τις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης των Ελλήνων και οι φωτογραφίες αυτές συνέβαλαν στην επίσπευση της παροχής επισιτιστικής βοήθειας στη χώρα από το εξωτερικό.