Το “λάθος” του Γύζη που αλλοίωσε την αρχική όψη του εμβληματικού πίνακα

Βλέπετε την «Εαρινή Συμφωνία» του Νικολάου Γύζη. Είναι ένας από τους πιο εμβληματικούς και πρωτοποριακούς πίνακες του Νικολάου Γύζη, ο οποίος φιλοτεχνήθηκε το 1886 στο Μόναχο.

Σηματοδοτεί την επίσημη στροφή του ζωγράφου από την ηθογραφία (αναπαράσταση της καθημερινής ζωής) προς τον ιδεαλισμό και τον συμβολισμό. Θεωρείται η απαρχή της νεοϊδεαλιστικής του περιόδου.

Πρόκειται για μια αλληγορική σύνθεση όπου η Άνοιξη συνυπάρχει και ταυτίζεται με τη μουσική. Στο έργο απεικονίζονται αιθέριες, εξαϋλωμένες και σχεδόν αγγελικές μορφές μέσα σε ένα ονειρικό τοπίο. Αυτές οι μορφές κρατούν και παίζουν μουσικά όργανα, όπως άρπα, βιολί ή κιθάρα.

Ο Γύζης είχε βαθιά αγάπη για τη μουσική και θαύμαζε απεριόριστα τον Μπετόβεν. Έλεγε μάλιστα πως αν ξαναγεννιόταν, θα ήθελε να γίνει μουσικός. Κάτι τέτοιο αποτυπώθηκε έντονα σε αυτόν τον πίνακα.

Για να αποδώσει το έντονο και διάχυτο φως της σκηνής, ο Γύζης ζωγράφισε σε εξωτερικό χώρο χρησιμοποιώντας λευκό του μολύβδου ως υπόστρωμα. Αυτό προκάλεσε χημικές αντιδράσεις στο πέρασμα του χρόνου. Έτσι αλλοιώθηκε ελαφρώς η αρχική του όψη.

Το έργο ταξίδεψε στην Ευρώπη προτού αγοραστεί από τον μεγάλο συλλέκτη Αντώνιο Μπενάκη, ο οποίος στη συνέχεια το δώρισε στο ελληνικό κράτος. Για τα δεδομένα της δεκαετίας του 1920, η απόκτηση ενός τέτοιου μνημειώδους έργου του Γύζη απαιτούσε ένα υπέρογκο ποσό. Μόνο ένας πάμπλουτος μαικήνας των τεχνών όπως ο Μπενάκης, γόνος της γνωστής οικογένειας βαμβακεμπόρων της Αλεξάνδρειας, μπορούσε να το διαθέσει.

Σήμερα εκτίθεται στη μόνιμη συλλογή του κεντρικού κτηρίου της Εθνικής Πινακοθήκης, στην Αθήνα.