Το επάγγελμα που χάθηκε αθόρυβα. Θυμάσαι τον καρεκλά της γειτονιάς;

Κάποτε, στη γωνία του δρόμου, υπήρχε ένα μικρό εργαστήρι που μύριζε ξύλο, κόλλα και καλοκαίρι. Η πόρτα έμενε μισάνοιχτη κι ο ήχος του ροκάνι έφτανε ως το απέναντι πεζοδρόμιο, σαν χτύπημα καρδιάς της γειτονιάς.

Ο καρεκλάς δούλευε αργά, γιατί η βιασύνη δεν είχε θέση στα χέρια του. Διάλεγε το ξύλο όπως διαλέγει κανείς φίλο: το κοίταζε, το άγγιζε, το άκουγε. Ύστερα το έκανε πόδια, ράχη, βάση. Τις αρμογές τις ένωνε με υπομονή, και πάνω στο σκελετό έπλεκε το κάθισμα από ψάθα, δέμα δέμα, με δάχτυλα σκληρά και σίγουρα, που ήξεραν το δρόμο χωρίς να κοιτάζουν.

Κι όταν η δουλειά στο εργαστήρι αραίωνε, έβγαινε στους δρόμους. Με τα δέματα της ψάθας περασμένα στον ώμο και τα εργαλεία σε μια τσάντα φθαρμένη από τα χρόνια, περνούσε από γειτονιά σε γειτονιά και φώναζε το επάγγελμά του. Τα παράθυρα άνοιγαν. Μια γυναίκα κατέβαινε με την καρέκλα της κουζίνας, μισοκαμένη από τον καιρό, και ο καρεκλάς καθόταν σε μια πεζούλα, στη σκιά, κι άρχιζε να την ξαναγεννά μπροστά στα μάτια όλων. Τα παιδιά μαζεύονταν γύρω του και κοίταζαν τα χέρια του σαν να έβλεπαν μαγεία. Κάποιος έφερνε ένα ποτήρι νερό. Κάποιος άλλος, ένα κομμάτι από τη ζωή του, μέσα σε δυο κουβέντες.

Δεν έφτιαχνε απλώς καρέκλες. Έφτιαχνε τις καρέκλες του καφενείου, όπου οι άντρες κάθονταν με το τάβλι και τα μισόλογα. Της κουζίνας, όπου η μάνα καθόταν ένα λεπτό να πάρει ανάσα. Της αυλής, όπου οι γιαγιάδες καθάριζαν φασολάκια κι έλεγαν ιστορίες που κανείς δεν έγραψε ποτέ. Κάθε καρέκλα θα κρατούσε ένα σώμα κουρασμένο, μια κουβέντα, ένα κομμάτι από τη ζωή κάποιου.

Όταν ο καιρός φθείρει το κάθισμα, κανείς δεν πετούσε την καρέκλα. Την πήγαινε πίσω στο εργαστήρι, και ο καρεκλάς την κοίταζε σαν παλιό γνώριμο που γύρισε από ταξίδι. «Θα την κάνουμε καινούργια», έλεγε, και το εννοούσε. Τότε τα πράγματα δεν τα αντικαθιστούσαν, τα φρόντιζαν.

Σήμερα οι καρέκλες έρχονται σε κούτες, όλες ίδιες, χωρίς όνομα και χωρίς ιστορία. Τα εργαστήρια έκλεισαν ένα ένα, κι η μυρωδιά του ξύλου χάθηκε από τις γωνιές. Κάπου όμως, σε μια αυλή ή σ’ ένα παλιό καφενείο, μένει ακόμη μια ψάθινη καρέκλα που τρίζει απαλά όταν κάθεσαι.