Ένας “πρίγκιπας” που… “είτε τον λατρεύεις ή δεν θες να τον ακούς, καθόλου». Βίντεο εποχής

Συμπληρώνoνται σήμερα δύο χρόνια από το θάνατο του τραγουδιστή, συνθέτη, στιχουργού και ηθοποιού Τόλη Βοσκόπουλου.

Ήταν ένας από τους σημαντικότερους τραγουδιστές στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, και μακράν ο πιο εμπορικός. Όταν πρωτοξεκίνησε στο τραγούδι λόγω του στυλ, του στησίματος του στο πάλκο, και του τρόπου ερμηνείας και ντυσίματος, οι φανατικοί θαυμαστές του τον αποκαλούσαν “Πρίγκιπα” . Ένας καλλιτέχνης που έχει φανατικούς θαυμαστές, και όπως λένε χαρακτηριστικά «τον Βοσκόπουλο ή θα τον λατρεύεις ή δεν θα τον ακούς καθόλου».

Ο Τόλης Βοσκόπουλος βρισκόταν στην κορυφή του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού για δεκαετίες, γεγονός που οδήγησε τον εξίσου μεγάλο καλλιτέχνη και στιχουργό σε πολλές επιτυχίες του Γιάννη Πάριο να δηλώσει: «ο μόνος σταρ που έχει η Ελλάδα είναι ο Τόλης». Μάλιστα όπως έχει δηλώσει ο Γιώργος Γερολυμάτος τη δεκαετία του 1970 οι νέοι τραγουδιστές έσπαγαν το δόντι τους προκειμένου να μοιάσουν στον Βοσκόπουλο (λόγω της χαρακτηριστικής οδοντοστοιχίας του καλλιτέχνη).

Ο Γιώργος Ζαμπέτας στην αυτοβιογραφία του σημειώνει: «Ο Τόλης είναι γεννημένος θεατρίνος. Ανεβαίνει στην πίστα και την καταπίνει όλη. Γιατί η πίστα όταν ανεβαίνεις σου λέει: φάε με για θα σε φάω. Να ξηγιόμαστε. Μεγάλος εργάτης ο Βοσκόπουλος, ο μεγαλύτερος».

Όπως είχε δηλώσει ο ίδιος ο Βοσκόπουλος κάποτε σε συνέντευξη του στη δημοσιογράφο Σεμίνα Διγενή, «ξεκινώντας το τραγούδι, πήρα μαζί μου και τον ηθοποιό Βοσκόπουλο».

Από το αρχείο της ΕΡΤ παρουσιάζουμε απόσπασμα από επεισόδιο της σειράς «Καλλιτεχνικό Καφενείο», παραγωγής 1987. Στο απόσπασμα παρακολουθούμε τον «πρίγκηπα του ελληνικού τραγουδιού» να ερμηνεύει τη μεγάλη επιτυχία του «Το φεγγάρι πανωθέ μου» (1970) σε στίχους Λ. Παπαδόπουλου και μουσική Μ. Πλέσσα, συνοδεία του συνθέτη στο πιάνο.

Στη συνέχεια συνομιλεί με τον Τσιβιλίκα υπογραμμίζοντας τις θεατρικές του καταβολές, καθώς ξεκίνησε την καριέρα του από το θέατρο μόλις το 1958, σε ηλικία 18 ετών (στην παράσταση, “Φλάντρω” του Παντελή Χόρν, σκηνοθεσία-διδασκαλία Θάνου Τράγκα, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά), δέκα χρόνια πριν την καθιέρωσή του στο πεντάγραμμο με το τραγούδι του Γιώργου Ζαμπέτα «Αγωνία» (1968).