Ποια βρύση; Το νερό ερχόταν από τον Υμηττό με μια δεκάρα τον τενεκέ

Η Ελλάδα παλιά...

Σήμερα ανοίγουμε τη βρύση και το νερό τρέχει. Στην Αθήνα του 19ου αιώνα αυτό ήταν αδιανόητο. Τα περισσότερα σπίτια δεν είχαν ύδρευση, και το νερό έπρεπε να φτάσει ως εκεί με ανθρώπινο κόπο.

Αυτή τη δουλειά έκανε ο νερουλάς, γνωστός και ως νεροκόπος, ένας πλανόδιος πωλητής νερού που τροφοδοτούσε σπίτια σε πόλεις και χωριά χωρίς δική τους προμήθεια. Στην Αθήνα έπαιρνε το νερό από τον Υμηττό και το μετέφερε με γαϊδούρι, μουλάρι ή κάρο. Τα δρομολόγια ήταν πολλά και κουραστικά, και η αμοιβή ήταν περίπου μία δεκάρα ο τενεκές. Συνήθως υπήρχε ένας νερουλάς ανά γειτονιά, με σταθερή πελατεία που τον περίμενε κάθε μέρα.

Το επάγγελμα συνδέεται και με μια από τις πιο γνωστές ιστορίες της σύγχρονης Ελλάδας. Ο πατέρας του Σπύρου Λούη, ο Αθανάσιος, ήταν νερουλάς στο Μαρούσι και μετέφερε νερό στην Αθήνα, και ο γιος τον βοηθούσε στις διαδρομές. Ο Σπύρος Λούης κέρδισε τον πρώτο μαραθώνιο των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων το 1896. Πολλοί πιστεύουν ότι η αντοχή που απέκτησε στις μακρινές διαδρομές συνέβαλε στη νίκη του.

Το τέλος του επαγγέλματος ήρθε με τα μεγάλα έργα ύδρευσης. Το φράγμα του Μαραθώνα, που ολοκληρώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1920, έφερε οργανωμένη παροχή νερού στην πρωτεύουσα. Με την ίδρυση της ΟΥΛΕΝ το 1930, και αργότερα της ΕΥΔΑΠ, ο νερουλάς έγινε ανάμνηση. Η φιγούρα του, με το ζώο και τους τενεκέδες, θυμίζει πόσο πολύτιμο ήταν κάποτε το νερό.

Πόσες φορές σήμερα ανοίξατε τη βρύση χωρίς να σκεφτείτε πόσο πολύτιμο είναι αυτό που τρέχει;

Διαδώστε το Εδώ ζεις