Η λατρεία της Ρένας για το ψάρεμα… Και το μυστικό δόλωμα που χρησιμοποιούσε

Η Ρένα Βλαχοπούλου, η αγαπημένη «Κόμισσα της Κέρκυρας», ήταν μια πληθωρική προσωπικότητα που συνδύαζε το πηγαίο ταλέντο με ορισμένες πολύ συγκεκριμένες συνήθειες και «πιστεύω» που χαρακτήριζαν την καθημερινότητά της.

Ανάμεσα σε αυτά ήταν και η λατρεία της για το ψάρεμα ως «γούρι». Για τη Ρένα, το ψάρεμα δεν ήταν μόνο χόμπι αλλά η δική της ιεροτελεστίας ηρεμίας. Θεωρούσε ότι μια καλή ψαριά πριν από μια πρεμιέρα ή μια σημαντική δουλειά ήταν σημάδι καλής τύχης. Ήταν γνωστό ότι συχνά «το έσκαγε» από τα γυρίσματα για να πάει στη θάλασσα, προκαλώντας την απόγνωση του σκηνοθέτη Γιάννη Δαλιανίδη.

Το ψάρεμα ήταν μια «εμμονή» που συχνά έμπαινε πάνω από τη δουλειά της, δημιουργώντας απίστευτες ιστορίες στα πλατό των ταινιών της. Ο σκηνοθέτης Γιάννης Δαλιανίδης την έψαχνε συχνά με τις ώρες, για να την βρει τελικά πάνω σε μια βάρκα ή σε κάποια ερημική ακτή με το καλάμι στο χέρι. Χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό όπου, ενώ όλο το συνεργείο την περίμενε για να ξεκινήσει η λήψη, εκείνη επέστρεφε με το ψάρεμα της ημέρας, αδιαφορώντας για τις καθυστερήσεις.

Λέγεται από φίλους της πως η Ρένα είχε επινοήσει μια δική της, ιδιαίτερη μέθοδο για να προσελκύει τα ψάρια. Χρησιμοποιούσε κομμάτια από υλικό latex ως δόλωμα στα αγκίστρια της. Πίστευε ότι το υλικό αυτό περιείχε φώσφορο που λαμπύριζε στον σκοτεινό βυθό, κάνοντας τα ψάρια να τσιμπάνε πιο εύκολα. Χαρακτηριστικά ο Μάκης Δελαπόρτας, είχε πει: “Ο πολύ κόσμος δεν ήξερε ότι ήταν δεινός ψαράς. Μία μέρα μου λέει “θα πάμε για ψάρεμα στη Βάρκιζα”. Πάμε, βγάζει ένα προφυλακτικό, το κόβει σε κομματάκια και το έβαλε σαν δόλωμα. Της λέω “τι κάνεις; Θα μας δει και ο κόσμος” και μου λέει, “Βρε τρελέ, είσαι καλά; Αυτό έχει φωσφόρο. Το βάζεις στο αγκίστρι, το βλέπει το ψάρι και αμέσως τσιμπάει”. Και έβγαλε κιλά ψάρια εκείνη την ημέρα”.

Για την ίδια, η θάλασσα ήταν το καταφύγιό της. Πίστευε ότι το ψάρεμα την ηρεμούσε από το άγχος της δημοσιότητας και της έδινε τη δύναμη να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις των ρόλων της. Ακόμη και σε προχωρημένη ηλικία, η εικόνα της με το καλάμι και το καπέλο της παρέμενε το σήμα κατατεθέν της προσωπικής της ευτυχίας.