Κρύφτηκαν στις σχισμές και στις σπηλιές… Τόπος ζωής και προσευχής…

Οι βράχοι των Μετεώρων αποτέλεσαν αρχικά τόπο ασκητικής ζωής.

Στα Μετέωρα, ο μοναχισμός δεν είναι εξακριβωμένο πότε ακριβώς εμφανίστηκε. Πάντως, τον 11ο αιώνα ασκητές διάλεξαν τους βράχους των Μετεώρων σαν τόπο ζωής και προσευχής. Κρύφτηκαν στις σχισμές και στις σπηλιές για να περάσουν σιωπηλά και βασανιστικά, τα χρόνια της σκληρής πάλης με τον εαυτό τους. Ήταν τα χρόνια της επίμονης ανόδου στον ουράνιο δρόμο. Εκεί πάνω δαρμένοι από τη βροχή, καμένοι από τον ήλιο, απροστάτευτοι από το κρύο και τα χιόνια. Ήταν στο έλεος της φύσης αλλά και πάντοτε κάτω από τη σκέπη της θείας Πρόνοιας. Οι ασκητές μόναζαν για χρόνια δοξάζοντας το Θεό.

H ίδρυση των μοναστηριών βασίστηκε σε αυτές τις ασκητικές κοινότητες. Πολλά από τα κτίσματα που αρχικά χρησιμοποιούνταν από ασκητές αναστηλώθηκαν. Αυτά αναπτύχθηκαν για να γίνουν οι σημερινές μονές, όπως η Μονή Βαρλαάμ και η Μονή Ρουσάνου. Σήμερα, η ανάβαση στη μονή Βαρλαάμ γίνεται με γέφυρες και σκάλα.