Οι θυελλώδεις έρωτες του Μάρκου Βαμβακάρη που έγιναν πενιές και καημοί

Ο Μάρκος Βαμβακάρης, ο «Πατριάρχης» του ρεμπέτικου, ήταν ένας άνθρωπος με βαθιά πάθη. Η ζωή του σημαδεύτηκε από έρωτες θυελλώδεις, που συχνά μεταμορφώνονταν σε σπαρακτικά ή λατρευτικά τραγούδια. Δεν έγραφε απλώς για να βγάλει ένα κομμάτι. Κάθε γυναίκα που τον σημάδεψε πήρε τη δική της θέση στην ιστορία της ελληνικής μουσικής.

Εδώ είναι μερικές από τις πιο δυνατές ιστορίες πίσω από τα τραγούδια του:

1. Η «Φραγκοσυριανή»

Ίσως το πιο διάσημο τραγούδι του, γραμμένο το 1935. Ο Μάρκος είχε επιστρέψει για live εμφανίσεις στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Σύρο. Καθώς έπαιζε, το μάτι του “κόλλησε” σε μια πανέμορφη κοπέλα στο κοινό.

Ο Μάρκος Βαμβακάρης στην αυτοβιογραφία του αναφέρει: «Μία βραδιά έπαιζα σ’ ένα μαγαζί στην παραλία… Καθώς έπαιζα και τραγουδούσα, κοίταζα συνέχεια μια κοπέλα. Ήταν μια όμορφη καθολική (Φραγκοσυριανή). Δεν της μίλησα, ούτε κι εκείνη μου μίλησε, αλλά όταν γύρισα στο ξενοδοχείο, κάθισα και έγραψα αμέσως τη Φραγκοσυριανή.»

Το τραγούδι έγινε ύμνος, αλλά η ταυτότητα εκείνης της συγκεκριμένης κοπέλας δεν μαθεύτηκε ποτέ με σιγουριά.

2. Ελένη η «Ζιγκοάλα»

Η Ελένη Μαυροειδή (την οποία φώναζε «Ζιγκοάλα») ήταν ο πρώτος μεγάλος, καταστροφικός έρωτας του Μάρκου. Παντρεύτηκαν στις αρχές της δεκαετίας του ’20, αλλά η σχέση τους ήταν γεμάτη ζήλια, εντάσεις. Ο χωρισμός τους τον διέλυσε ψυχολογικά.

Για χάρη της και για τον πόνο που του προκάλεσε, έγραψε μερικά από τα πιο εμβληματικά, «σκοτεινά» ρεμπέτικα:

• «Όλοι οι ρεμπέτες του ντουνιά»

• «Μαύρα μάτια, μαύρα φρύδια»

• «Διαζύγιο»

3. Ευαγγελία η «Βαγγελιώ»

Μετά την καταιγίδα της Ζιγκοάλας, ο Μάρκος βρήκε τη γαλήνη στο πρόσωπο της Ευαγγελίας, με την οποία παντρεύτηκε το 1942. Ήταν η γυναίκα που στάθηκε στο πλευρό του στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής, της φτώχειας, αλλά και της μετέπειτα παραγκώνισης του ρεμπέτικου.

Μαζί της απέκτησε τα παιδιά του (ανάμεσά τους και τον μετέπειτα σπουδαίο μουσικό Στέλιο Βαμβακάρη). Για εκείνη έγραψε το γεμάτο τρυφερότητα «Η Βαγγελιώ η μαυρομάτα», δείχνοντας μια πολύ πιο γλυκιά και προστατευτική πλευρά του εαυτού του. Η ίδια η Βαγγελιώ Βαμβακάρη σε συνέντευξή της έχει πει: “Ο Μάρκος είχε τη συνήθεια, όποια γυναίκα έβλεπε ή γνώριζε να γράφει και ανάλογα τραγούδια. Έτσι μου έγραψε και μένα… την “Αγγελοκαμωμένη μου””.

4. Η «Αγγελίνα» και οι άλλες των αναμνήσεων

Ο Μάρκος δεν έγραφε μόνο για τις μόνιμες συντρόφους του. Κάθε φευγαλέα γοητεία γινόταν στίχος.

• Το τραγούδι «Αγγελίνα» γράφτηκε για μια κοπέλα που τον είχε ξελογιάσει στον Πειραιά.

• Πολλά τραγούδια του για «χασικλήδες» και «τσιφτετέλια» της εποχής είχαν ως έμπνευση τις γυναίκες που σύχναζαν στους τεκέδες και τα πειραιώτικα καφέ-αμάν, τις οποίες ο Μάρκος θαύμαζε για τον δυναμισμό και την ανεξαρτησία τους.

Ο Βαμβακάρης δεν μπορούσε να κρύψει τα συναισθήματά του. Είτε ένιωθε λατρεία είτε απόλυτη προδοσία, το μπουζούκι του ήταν ο μόνος τρόπος να τα βγάλει από μέσα του.

To «Αγγελοκαμωμένη μου» για τη Βαγγελιώ