Από τα σεντόνια στις πλατείες στον πρώτο επίσημο θερινό κινηματογράφο της Αθήνας

Η ιστορία του θερινού κινηματογράφου στην Αθήνα ξεκινά στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα. Τότε, οι πρώτες προβολές γίνονταν από πλανόδιους προβολείς σε πλατείες, καφενεία και αυλές με ένα απλό λευκό σεντόνι.

Πριν χτιστεί κάποιο μόνιμο σινεμά, το καλοκαίρι του 1900, ξεκίνησαν οι πρώτες συστηματικές αλλά πρόχειρες υπαίθριες προβολές στα γεμάτα καφενεία της πλατείας Συντάγματος και του Νέου Φαλήρου. Οι ιδιοκτήτες καφενείων ή πλανόδιοι τεχνικοί έστηναν μεγάλα λευκά πανιά (σεντόνια) και πρόβαλλαν ταινίες μικρού μήκους της εποχής. Το κοινό παρακολουθούσε δωρεάν ή πληρώνοντας απλά το ρόφημά του.

Η Αίγλη ήταν εκείνη που πήρε αυτή τη νέα «μόδα» των σεντονιών και τη μετέτρεψε για πρώτη φορά σε σταθερή, οργανωμένη επιχείρηση μέσα στον ειδυλλιακό κήπο του Ζαππείου. Για τον λόγο αυτό, καταγράφεται ιστορικά ως ο πρώτος επίσημος θερινός κινηματογράφος. Επιπλέον, είναι ο μοναδικός από εκείνη την πρώτη ρομαντική περίοδο που συνεχίζει να λειτουργεί μέχρι σήμερα.

Σύμφωνα με την ιστορική καταγραφή, η πρώτη ταινία που προβλήθηκε το καλοκαίρι του 1903 στην Αίγλη Ζαππείου ήταν η γαλλική μικρού μήκους κωμωδία «Δέκα Γυναίκες Κυνηγούν έναν Άντρα». Η προβολή αυτή θεωρείται ορόσημο, καθώς έγινε με έναν από τους πρώτους φορητούς προβολείς της εποχής. Συγκέντρωσε την αθηναϊκή κοινωνία που ενθουσιάστηκε με το νέο, πρωτοποριακό τότε θέαμα κάτω από τον αττικό ουρανό.

Η Αίγλη βρίσκεται στον καταπράσινο κήπο του Ζαππείου Μεγάρου, δίπλα στο ομώνυμο ιστορικό ζυθεστιατόριο. Κοινωνικό σημείο αναφοράς: Κατά τις δεκαετίες του 1910 και 1920 εξελίχθηκε στο απόλυτο σημείο συνάντησης της αθηναϊκής high society και της Belle Époque της πόλης. Επιπλέον, λόγω της τεράστιας πολιτιστικής και αρχιτεκτονικής του αξίας, έχει ανακηρυχθεί διατηρητέο μνημείο από τη δεκαετία του 1990.