Γιατί “γίνεται χαμός” και όλοι θέλουν να την επισκεφθούν…

Η Μακρινίτσα δεν ονομάστηκε τυχαία «το μπαλκόνι του Πηλίου». Είναι από εκείνα τα μέρη που, όσο «τουριστικά» κι αν θεωρούνται, διατηρούν μια αυθεντικότητα που σε κερδίζει με το που πατήσεις το πόδι σου στο καλντερίμι.

Γιατί λοιπόν γίνεται αυτός ο χαμός; Ιδού οι βασικοί λόγοι:

1. Η θέα που «κόβει» την ανάσα

Είναι ο κύριος λόγος που όλοι σταματούν στην κεντρική πλατεία. Η υψομετρική διαφορά σου επιτρέπει να βλέπεις όλο τον Βόλο και τον Παγασητικό κόλπο «στο πιάτο». Ειδικά το βράδυ, με τα φώτα της πόλης από κάτω, η εμπειρία είναι σχεδόν κινηματογραφική.

2. Αρχιτεκτονική που σας ταξιδεύει

Η Μακρινίτσα είναι ανακηρυγμένος διατηρητέος οικισμός. Τριώροφα πέτρινα σπίτια με ξύλινα σαχνισιά (προεξοχές) και σκεπές από πλάκα Πηλίου. Τα καλντερίμια της είναι ιδανικά για να ξεφύγετε, αφού κάθε γωνιά κρύβει μια βρύση ή ένα παλιό εκκλησάκι.

3. Η Πλατεία (Εκεί που συμβαίνουν όλα)

Η πλατεία με τα αιωνόβια πλατάνια είναι το σημείο αναφοράς. Εκεί θα βρείτε την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου. Την περίφημη κρήνη «Λιοντάρια» (ή «Αθάνατο Νερό») με τους τέσσερις χάλκινους λέοντες. Το καφενείο «Θεόφιλος», όπου μπορείς να δεις τη μεγάλη τοιχογραφία του λαϊκού ζωγράφου Θεόφιλου Χατζημιχαήλ.

Αν θέλετε να αποφύγετε την πολυκοσμία, δοκιμάστε να την επισκεφθείτε ένα πρωινό καθημερινής ή αργά το απόγευμα το φθινόπωρο. Η ομίχλη που συχνά «αγκαλιάζει» το χωριό τού δίνει μια μυστηριακή γοητεία που δεν θα βρεις στα social media…