Η γεύση των παιδικών χρόνων της παλιάς Ελλάδας. Το σχολικό συσσίτιο που δεν ξεχνιέται ποτέ…

Στις δεκαετίες του ’50, του ’60 αλλά και παλαιότερα, το σχολείο δεν ήταν μόνο χώρος γραμμάτων, αλλά και καταφύγιο επιβίωσης. Για χιλιάδες παιδιά στην ελληνική επαρχία και τις φτωχογειτονιές των πόλεων, η πιο σημαντική ώρα της ημέρας δεν ήταν το διάλειμμα, αλλά η ώρα του συσσιτίου.

Το μενού της ανάγκης
Η προετοιμασία ξεκινούσε νωρίς το πρωί. Μεγάλες καζάνες στήνονταν στις αυλές ή σε πρόχειρα μαγειρεία. Το καθημερινό «μενού» ήταν απλό, επαναλαμβανόμενο, αλλά πολύτιμο:

• • Γάλα σε σκόνη: Κίτρινο, παχύρευστο, αμερικανικής βοήθειας (UNRRA), που συχνά είχε μια χαρακτηριστική μυρωδιά που πολλοί θυμούνται ακόμα.

  • Κίτρινο τυρί (κασέρι): Κομμένο σε αυστηρά υπολογισμένες μερίδες.

  • Ζεστή τραχανόσουπα ή φασολάδα: Για τις κρύες μέρες του χειμώνα.

Με το αλουμινένιο κατσαρολάκι στο χέρι
Οι μαθητές δεν είχαν μαζί τους μοντέρνα φαγητοδοχεία. Κρατούσαν αλουμινένια κατσαρολάκια ή κύπελλα και περίμεναν υπομονετικά στη σειρά. Για πολλά παιδιά, αυτό το απλό γεύμα ήταν η μοναδική πηγή πρωτεΐνης για όλη την ημέρα, αφού η φτώχεια της μεταπολεμικής Ελλάδας θέριζε.

Μια γλυκόπικρη ανάμνηση
Σήμερα, οι παλαιότεροι θυμούνται το συσσίτιο με ανάμικτα συναισθήματα. Από τη μία, η μυρωδιά του καμένου γάλακτος και η ντροπή της ουράς. Από την άλλη, η ζεστασιά της μοιρασιάς και η αλληλεγγύη μιας εποχής που, αν και δεν είχε τίποτα, προσπαθούσε να κρατήσει τα παιδιά της όρθια. Ήταν μια εποχή δύσκολη, που θυμίζει πόσο έχουν αλλάξει οι ανάγκες και η καθημερινότητα μέσα στις σχολικές αίθουσες.