Αυτό το φινάλε δεν είχε… happy end. Μία ζωή γλεντιού, ποτού και πίκρας…

Πρόσωπα

Από τους κορυφαίους κωμικούς της ανεπανάληπτης μεταπολεμικής γενιάς, ο Κώστας Χατζηχρήστος θα γράψει τη δική του λαμπρή ιστορία, αλλά με φινάλε που δεν είχε χάπι εντ. Ήταν πριν 20 χρόνια, σαν σήμερα, στις 3 Οκτωβρίου του 2001, όταν η είδηση του θανάτου του, συγκίνησε και έκανε εκατομμύρια Έλληνες να αισθάνονται ότι έχασαν δικό τους άνθρωπο…

Δικαιολογημένα, γιατί ο περίφημος «βλάχος» του ελληνικού θεάματος, ζωντάνεψε στο θέατρο και στη μεγάλη οθόνη τον «επαρχιώτη» που έρχεται στην πρωτεύουσα για να «πιάσει την καλή» ή έστω να βρει ένα μεροκάματο, μοναδικά και ταυτοχρόνως ανέδειξε την ελληνική πραγματικότητα, ένα σημαντικό μέρος της ελληνικής ιστορίας, τα υλικά με τα οποία χτίστηκε η κοινωνία της Αθήνας.

Παιδί μίας σούπερ πολύτεκνης οικογένειας, καθώς ήταν το ενδέκατο παιδί προσφύγων από την Κωνσταντινούπολη…  Για κάτι που έκανε κατά των ναζί και πλέον δεν υπάρχει περίπτωση να μάθουμε, θα βρεθεί κυνηγημένος από τους Γερμανούς, να κρύβεται σε κάποια θεατρική παράσταση, αλλά όχι ανάμεσα στους θεατές. Το πηγαίο θεόσταλτο ταλέντο του, θα τον βάλει ανάμεσα στους ηθοποιούς, πάνω στη σκηνή, να αυτοσχεδιάζει όσο χρειάζεται μέχρι να φύγουν οι Γερμανοί. Αυτό ήταν. Ο Κώστας Χατζηχρήστος ανακαλύπτει ότι το ταλέντο του, η φύση του δεν είναι για στρατώνες, αλλά για το θεατρικό σανίδι.

Στο θέατρο «Βερντέν», της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, θα κάνει την πρώτη του μεγάλη επιτυχία στο ρόλο του «βλάχου», του περίφημου «Θύμιου» που εμπνεύστηκε ο αδελφός της τότε συζύγου του Μαίρης Νικολαΐδου, Κώστας, μέλος της συγγραφικής τριάδας «Νικολαΐδης – Ελευθερίου – Λυμπερόπουλος». Πάνω σε αυτό το κύμα ενθουσιασμού που θα προκαλέσει στο λαό με τους απίθανους αυτοσχεδιασμούς του θα έρθει και ο κινηματογράφος. Αρχικά με σχετικά μικρούς ρόλους, αλλά τόσο χαρακτηριστικούς που ήταν μαγνήτης για το κοινό. Η πρώτη του εμφάνιση ήταν στον «Πύργο των Ιπποτών» το 1952, ενώ το 1955 θα παίξει σε τέσσερις ταινίες, μεταξύ των οποίων στην «Γκόλφω» και στον «Αγαπητικό της Βοσκοπούλας».

Το 1961 θα αποκτήσει και τη δική του θεατρική στέγη, το περίφημο «Θέατρο Χατζηχρήστου» στο οποίο αποθεώθηκε από πλήθη θαυμαστών, αλλά ταυτόχρονα έμελε να του δώσει τις μεγαλύτερες στεναχώριες, να τον καταστρέψει οικονομικά, να πληγεί θανάσιμα, όταν έμαθε ότι το έχασε λόγω χρεών. Χρέη, όμως, που δεν προήλθαν μόνο από τις θεατρικές του μεγαλομανίες -όπως η καταστροφική παράσταση του 1963 «Καζίνο ντε Παρί», με τους 118 συντελεστές!- αλλά και από την εμμονή του να καλοπληρώνει μέχρι τελευταίας δεκάρας τους συνεργάτες του, να τους τραπεζώνει καθημερινά, να βλέπει ευχαριστημένους ανθρώπους δίπλα του. Τη ζωή του τη γλέντησε, πήρε αγάπη, αλλά δεν ήταν και λίγοι αυτοί που τον εκμεταλλεύτηκαν.

Ηλιόπουλος-Χατζηχρήστος: Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες σημειώσατε «Χ»

Το πικρό τέλος

Ο Κώστας Χατζηχρήστος, μετά από τις στιγμές δόξας και μιας ζωής γλεντιού και έρωτος, θα ξεπέσει όταν θα χάσει την τέταρτη γυναίκα του Ελένη Πανταζή, σε μικρή ηλικία, αλλά το μεγαλύτερο πλήγμα ήταν όταν θα χάσει το «Θέατρο Χατζηχρήστου». Το πολύ ποτό και τα υπνωτικά χάπια δεν θα τον βοηθήσουν, όπως και η συνδρομή ορισμένων πιστών θαυμαστών που θα του προσφέρουν τουλάχιστον τα βασικά, μια στέγη, ένα πιάτο φαί….

Θα αφήσει την τελευταία του πνοή το πρωινό της Τετάρτης, στις 3 Οκτωβρίου του 2001, έπειτα από νοσηλεία δυο μηνών σε νοσοκομείο με λοίμωξη του αναπνευστικού. Θα φύγει πικραμένος από τα «κοράκια» που του πήραν ακόμη και το θέατρο, όλους αυτούς που κέρδιζαν από τις ταινίες του, ενώ αυτός ζούσε με δανεικά, οι ευεργετηθέντες που τον ξέχασαν…  Όπως είχε πει λίγα χρόνια πριν πεθάνει: «Το θέατρο και ο κινηματογράφος μου άφησαν μια γεύση σαν πικρό μέλι. Μαζί με τις χαρές γεύτηκα και την πίκρα». Πληροφορίες ΑΜΠΕ

 6,645 total views,  4 views today