Ένα σπάνιο βότανο με εντυπωσιακές θεραπευτικές ιδιότητες, αν δεν κάνετε το λάθος…

Κάποιοι ίσως το γνωρίζουν ως κάντζικο, κτενόχορτο της Αφροδίτης, μερόνα, μερόνι, μπερόνικα, μυριαλίδα, μυρωνήθρα, πορτσαλίδα. Για τους ειδικούς είναι γνωστό ως μυρώνι.

Ένα βότανο που ήταν γνωστό ήδη από την αρχαία Ελλάδα και που μέχρι σήμερα χρησιμοποιείται όχι μόνο για τη γεύση του, αλλά και για τις θεραπευτικές του ιδιότητες. Το μυρώνι έχει διάφορες χρήσεις στην παραδοσιακή ιατρική. Φέρεται να είναι χρήσιμο ως ενισχυτικό της πέψης, για τη μείωση της υψηλής πίεσης του αίματος και, εμποτισμένο με ξύδι, για τη θεραπεία του λόξυγγα. Πέραν των χωνευτικών του ιδιοτήτων, χρησιμοποιείται ως ήπιο διεγερτικό.

Ο χυμός που εξάγεται από το φρέσκο ανθοφόρο βότανο, χρησιμοποιείται ευρέως για διάφορους σκοπούς, περιλαμβάνοντας την χελώνια, το έκζεμα, τις πέτρες ουρικής αρθρίτιδας, τα αποστήματα, ιατρική υδρωπικία και κοιλιακές καταγγελίες γυναικών. Η έγχυσή του χρησιμοποιείται ευρέως στην Ευρώπη για τη μείωση της αρτηριακής πίεσης.

Κατά το μάζεμά του από τους αγρούς, χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή, καθώς εμφανισιακά ομοιάζει με το φυτό κώνειο, το οποίο είναι ιδιαιτέρως τοξικό και δηλητηριώδες για τον άνθρωπο.

Είναι ένα από τα «εκλεπτυσμένα χορταρικά» της Γαλλικής κουζίνας, η οποία περιλαμβάνει επίσης το εστραγκόν, το μαϊντανό και το σχοινόπρασο. Σε αντίθεση με τα πιο πικάντικα, ισχυρά βότανα, όπως το θυμάρι, δενδρολίβανο κλπ., τα οποία είναι ανθεκτικά στο παρατεταμένο μαγείρεμα, τα «εκλεπτυσμένα χορταρικά» προστίθενται την τελευταία στιγμή στις σαλάτες, ομελέτες και σούπες.

Επειδή η γεύση του είναι χαρακτηριστική και πολύ έντονη, χρησιμοποιείται σε μικρές ποσότητες, στις χορτόπιτες ή προστίθεται σε ελάχιστη φυσική ποσότητα -για άρωμα- στις τυρόπιτες. Στην Ελλάδα, αυτά τα σπάνια χόρτα, βρίσκονται στην Ηλεία, Κορινθία, Αιτωλία και Βοιωτία (συγκεκριμένα στον Ελικώνα σε υψόμετρο πάνω από 600 m).  Επίσης, είναι γνωστό ότι υπάρχουν και στη Σκιάθο.