Και έτσι ξεκινήσαμε να τρώμε το καλαμάκι σουβλάκι… Τι συνέβη

Είναι ονομαστό σε όλο τον κόσμο… Ο λόγος για το σουβλάκι. Η συνταγή είναι γνωστή από την ελληνική αρχαιότητα. Χαρακτηριστική είναι η αναφορά του Αθήναιου στο έργο του Δειπνοσοφιστές, ότι ο Ηγήσιππος στο Οψαρτυτικό του, δηλ. στον οδηγό μαγειρικής που έγραψε, αναφέρει ένα έδεσμα που λεγόταν κάνδαυλος και ήταν κάτι ανάλογο με το σημερινό σουβλάκι. Συνδύαζε κομμάτια από ψητό κρέας, πίτα, τυρί και άνηθο και σερβιριζόταν με ζουμί.

Όμως, στη δεκαετία του 1950 η περιοχή της Λιβαδειάς θα καθιερώσει το καλαμάκι με μια μικρή φέτα ψωμί. Αποτελείται από κομμάτια χοιρινού κρέατος περασμένα σε μικρή ξύλινη σούβλα από καλαμιά και ψημένα στα κάρβουνα. Στο τέλος της δεκαετίας του 1970 άρχισε  να φτιάχνεται από κρέας κοτόπουλου ή και λουκάνικο σουτζούκι.

Το 1960 στην Πεντέλη άνοιξαν  τα ιστορικά ψητοπωλεία με καλαμάκια συνοδευόμενα από μικρές φέτες ψωμί . Όλη η Αθήνα φιλοξενήθηκε σε αυτά ανοίγοντας μια νέα σελίδα στο υπέροχο γαστρονομικό είδος.

Το πρώτο ντονέρ από κιμά θα κάνει την εμφάνισή του στην Αθήνα το 1962, μέχρι η Χούντα να επιβάλει το χοιρινό (σε σουβλάκι, γύρο κ.λπ.) αλλάζοντας διά νόμου τη γεύση της ελληνικής λιχουδιάς του δρόμου.

Εκτός από το κλασικό σουβλάκι στα ψητοπωλεία της Αθήνας το 1970 άρχισαν να φτιάχνονται, συνήθως από οικογένειες που ήρθαν από την επαρχία. Επάνω σε μεταλλικές  σούβλες, κοντοσούβλι, κοκορέτσι και εξοχικό  ,σερβίρονται ως μερίδα μαζί με πατάτες και σαλάτα.