Από τους πιο διάσημους πίνακες της νεότερης ιστορίας της τέχνης…

Εμπνεύσεις... τέχνης

Ένα από τα 16 αριστουργήματα που φιλοξενούνται στην Εθνική Πινακοθήκη από το Μουσείο του Λούβρου είναι του Ζακ Λουί Νταβίντ (Jacques-Louis David), “Ο Θάνατος του Μαρά”, του 1794, λάδι σε καμβά.

Ο Θάνατος του Μαρά ανήκει στους πιο διάσημους πίνακες της νεότερης ιστορίας της τέχνης για πολλούς λόγους, όπως σημειώνει η Διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης, Μαρίνα Λαμπράκη Πλάκα. Το εμβληματικό αριστούργημα του Νταβίντ, δημιουργού του Νεοκλασικισμού και φανατικού επαναστάτη, απαθανατίζει ένα δραματικό γεγονός της Γαλλικής Επανάστασης: την δολοφονία του μαχητικού δημοσιογράφου Μαρά, του αποκαλούμενου «φίλου του λαού», από μια νεαρή γυναίκα, την Σαρλότ Κορντέ στις 13 Ιουλίου του 1793.

Ο πίνακας απεικονίζει τον πολίτη Μαρά νεκρό μέσα στην μπανιέρα του, όπου θεράπευε κάποιο δερματικό νόσημα, με το κεφάλι γερμένο και με το πρόσωπο γαλήνιο και εξιδανικευμένο να βρίσκεται σχεδόν σε άμεση επαφή με τον θεατή. Στο αριστερό του χέρι έχει ακόμη το παραπλανητικό σημείωμα της δολοφόνου του, ενώ με το δεξί, που κρέμεται αδρανές έξω από τον λουτήρα, κρατάει τη φτερωτή πένα, όργανο της μαχητικής αρθρογραφίας του, πλάι στο μαχαίρι του φόνου.

Το μεγάλο σκοτεινό κενό, που καλύπτει το μισό επάνω τμήμα του εικονιστικού χώρου, τονίζει την κλασική αυστηρότητα της σύνθεσης, λειτουργώντας ταυτόχρονα όπως το χρυσό φόντο μιας βυζαντινής εικόνας. Άλλωστε ο πίνακας είχε σκοπό να προβάλει τον αφηρωισμένο Μαρά ως τον άγιο μάρτυρα μιας νέας κοσμικής και πολιτικής θρησκείας. Ο αρχικός πίνακας, που βρίσκεται σήμερα στα Βασιλικά Μουσεία του Βελγίου στις Βρυξέλλες, προσφέρθηκε από τον ζωγράφο στην Συμβατική Εθνοσυνέλευση και αναρτήθηκε στην αίθουσα των συνεδριάσεων.

Ένα πανομοιότυπο αντίγραφο του έργου εκτελέστηκε άμεσα από τον ίδιο τον καλλιτέχνη και το εργαστήριό του για να καλύψει τις άμεσες ανάγκες της πολιτικής προπαγάνδας. Η επιγραφή που προστέθηκε στο ξύλινο κασόνι σε αυτή τη δεύτερη εκδοχή τονίζει τον πολιτικό χαρακτήρα του πίνακα: «Επειδή δεν κατόρθωσαν να με διαφθείρουν, με δολοφόνησαν» (“N’ayant pu me corrompre, ils m’ont assassiné”. Αυτός ο δεύτερος πίνακας, που δωρίθηκε στο Λούβρο από έναν απόγονο του Νταβίντ, παρουσιάζεται στην έκθεση του πορτρέτου στην Εθνική Πινακοθήκη. Φωτογραφία: Σταύρος Ψηρούκης

Σύνολο επισκέψεων 1,534 , Σήμερα 3