“Η μεγαλύτερη μου έγνοια είναι ότι πεθαίνουμε όταν μας λησμονούν…”

Η είδηση του θανάτου της Μελίνας, σαν σήμερα, στις 6 Μαρτίου, του 1994, αποτέλεσε πρωτοδέλιδο, όχι μόνο στον ελληνικό, αλλά στον διεθνή Τύπο, με αναλυτικά αφιερώματα για τη ζωή της…

Για την Μελίνα της «Στέλλας» και του «Ποτέ την Κυριακή», της «Φαίδρας» και του «Τοπ Καπί», τη Μελίνα που γοήτευσε τις Κάννες, που τραγούδησε «Τα παιδιά του Πειραιά»…

Τη Μελίνα με τη δυνατή φωνή και την αντιδικτατορική δράση, την μακροβιότερη μέχρι σήμερα υπουργό πολιτισμού, που συνδέθηκε όσο κανείς με τη διεκδίκηση της επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα, που εμπνεύστηκε και εγκαινίασε το θεσμό της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας για την Ευρώπη…

Ορισμένες φράσεις της που θα μείνουν αξέχαστες…

“Η μεγαλύτερη μου έγνοια είναι ότι πεθαίνουμε όταν μας λησμονούν. Είναι κάτι που απεχθάνομαι…να μας λησμονούν”.

«Νόμιζα πως φοβόμουν την αρρώστια, αλλά τελικά φοβόμουν την στιγμή που δεν θα με αγαπούν πια».

“Ελπίζω να δω τα Μάρμαρα πίσω στην Αθήνα προτού πεθάνω. Αν όμως έρθουν αργότερα, εγώ θα ξαναγεννηθώ”.

«Η Ελλάδα είναι η πραγματική μου δύναμη, ο πραγματικός μου καημός»

«Γεννήθηκα Ελληνίδα, θα πεθάνω Ελληνίδα».   Και έτσι έγινε…